Վասիլի Ակսյոնով
Վասիլի Ակսյոնով (1932—2009)՝ գրող, դրամատուրգ, էսսեիստ։ «Ռուսական Բուքեր» (2004), «Տրիումֆ» (2003), «Տարվա գիրք» (2005) մրցանակների դափնեկիր։ Ծնվել է Կազանում, քաղխորհրդի նախագահի ընտանիքում։ 1937 թվականին ծնողները ռեպրեսիայի են ենթարկվել։ Ապրել է մանկատանը, հետո՝ բարեկամների մոտ, պատերազմից հետո՝ Մագադանում, մոր հետ։ Մայրը՝ Ակսյոնովա Եվգենյա Գինզբուրգը, հետագայում դարձավ ԳՈւԼԱԳ-ի մասին հուշագրային առաջին գրքերից մեկի հեղինակը՝ «Կտրուկ երթուղի»։ Ավարտել է Լենինգրադի բժշկական ինստիտուտը, բժիշկ է աշխատել։ Ակսյոնովի առաջին իսկ վիպակները, տպագրված «Յունոստ» ամսագրում՝ «Գործընկերները», «Աստղային տոմսը», «Նարինջները Մարոկոյից», «Ապրանքակուտակ տակառը», նրան դարձրին 1960-ականների «քաղաքային երիտասարդական արձակի» առաջնորդներից մեկը և երիտասարդության բացարձակ պաշտամունքի առարկան։ Ակսյոնովը գրականության մեջ ներբերեց նոր խորհրդային ռոմանտիկ հերոսին՝ երիտասարդ մարդուն ինքնության որոնումներում, որը սերն առ ջազը, ճամփորդությունները, ազատությունը համակցում էր անկեղծ հայրենասիրական զգացողությանը։Հրատարակվել է «ինքնահրատում»։ 1980 թվականին մեկնել է ԱՄՆ, դասավանդել ռուս գրականություն մի շարք համալսարաններում։ Արտասահմանում լույս տեսան նրա «Մեր ոսկե երկաթաթիթեղիկ», «Այրվածք», «Ղրիմ կղզին» վեպերը, «Մոսկովյան սագա», «Նոր քաղցրավետ ոճ», «Կեսարյան ճառագայթում» եռագրությունը։ 2004 թվականին վերադարձել է Ռուսաստան․ այստեղ գրված «Վոլտերականներն ու Վոլտերուհիները» և «Խորհրդավոր կիրքը» հասարակության մեջ հաջողություն էին վայելում։
Աշխատել է սոցիալական գրոտեսկի, այլընտրական պատմության, ընտանեկան էպոսի ժանրում։ Քննադատները նշել են նրա արձակի ռիթմիկ բազմազանությունը, «ոճի ջազային անպարտադրողականությունը», վառ և կտրուկ պատկերայնությունը, «կարճառոտ հեմինգուեյական ֆրազը»։
