Միխայիլ Պոպով

Մի­խա­­յիլ Պոպով (ծնվ. 1957 թ.) — արձա­կագիր, բա­նաստեղծ, հրա­պարա­կախոս, քննա­դատ, կի­նոսցենա­րի­ստ: Մոսկվա­յի կա­ռավա­րու­թյա­ն (2002), Պլա­տոնովի (2000), Գոնչա­րովի անվա­ն (2009) և այլ մրցա­նակների դա­փնեկիր:
Ծնվել է Խա­րկովում՝ նկա­րի­չի ընտա­նի­քում, մա­նկու­թյունն անց է կա­ցրել Ղա­զախստա­նում: Ավա­րտել է գյու­ղա­­տնտեսա­կան տեխնի­կու­մը, ապա Մ. Գորկու անվա­ն գրա­կանու­թյա­ն ինստի­տու­տը: Աշխա­տել է «Գրա­կան ուսում» ամսա­գրում, եղել «Մոսկովյա­ն լրա­տու» ամսա­գրի գլխա­վոր խմբա­գրի տեղա­կալ: 2004 թվա­կանից գլխա­վորում է Ռու­սա­­ստա­նի գրողների մի­ու­թյա­ն արձա­կի խորհու­րդը:
Արձա­կի առա­ջին աչքի ընկնող հրա­պարա­կու­մը եղել է «Ճա­կատա­գրի ընտրյա­լը» (1983) վի­պա­­կը: Մի­խա­­յիլ Պոպովի «Խնջու­յքը» վեպը «Սովետա­կան գրող» հրա­տարա­կչու­թյունը լու­յս է ընծա­յել 1986 թվա­կանին: Նա բա­նաստեղծու­թյունների («Նշա­նը» և «Վա­ղվա օրը») ժողովա­ծու­ների և ավելի քա­ն 20 արձա­կ գրքերի, որոնց թվում՝ հոգեբա­նակա­ն և արկա­ծային («Ակա­մա որմնա­դի­րները», «Պլերոմա» և այլն) վեպերի հեղի­նա­­կ է: Իրեն վա­ռ է դրսևորել նա­և որպես կենսա­գիր-պա­տմա­վի­պա­­սան՝ «Սու­լլա», «Թա­մերլա­ն», «Բա­րբա­րոսսա», «Օլօ­ննէ»:
Պոպովի արձա­կը սյու­ժետա­յին է, հա­ճախ՝ հա­կասա­կան-բա­խու­մնա­յին, խա­ղի և առեղծվա­ծայի­նի բա­ռային լա­րախա­ղացա­ծու­թյա­ն հա­կվա­ծու­թյա­մբ, բա­յց և հա­վատա­րիմ դա­սակա­ն ավա­նդու­յթներին: