Վլադիմիր Սոլոուխին

Վլա­դի­միր Սոլոու­խին (1924—1997) — արձա­կագիր, բա­նաստեղծ, հրա­պարա­կախոս: ՌԽՖՍՀ Մ. Գորկու անվա­ն պետա­կան մրցա­նակի դա­փնեկիր(1979):
Ծնվել է Վլա­դի­միրի նա­հանգի Ալեպի­նո գյու­ղում՝ գյու­ղա­­ցու ընտա­նի­քում: Ավա­րտել է մեխա­նի­կա­­կան տեխնի­կու­մը: Կրելմի պա­հակա­զորում զի­նվորա­կան ծա­ռայու­թյունից հետո սովորել է Մ. Գորկու անվա­ն գրա­կանու­թյա­ն ինստի­տու­տում: Աշխա­տել է «Огонек» ամսա­գրում, շա­տ է ճա­նապա­րհորդել երկրում:
Սոլոու­խի­­նի գրա­կան փա­ռքն սկսվել է 1957 թվա­կանին «Новый мир» ամսա­գրում տպա­գրվա­ծ «Վլա­դի­միրի մի­ջգյու­ղյա ճա­նապա­րհները» քնա­րակա­ն հոդվա­ծով:
Սոլոու­խի­­նը եղել է ամենա­հայտնի գյու­ղա­­գի­րներից մեկը: Նրա ստեղծա­գործու­թյունում առանձ­նա­հատուկ տեղ է գրա­վել ինքնա­կենսա­գրա­կան արձա­կը՝ «Տա­տրա­կ», «Գեղեցկու­հի Ադի­գենե», «Դա­տավճիռ» վեպերը և «Վերջին աստի­ճա­­նը (Ձեր ժա­մանա­կակցի խոստովա­նու­թյունը)» հա­նրա­գու­մա­­րային գրքում:
Որպես հրա­պարա­կախոս իմա­ստա­վորել է 20-րդ դա­րի Ռու­սա­­ստա­նի ողբերգա­կան պա­տմու­թյունը («Սկա­հ»), գյու­ղերի ճա­կատա­գի­րը, վերա­բերմու­նքը խորհրդա­յին փորձին, ազգա­յին մշա­կու­թա­­յին ժա­ռանգու­թյա­ն պա­հպա­նու­մը («Նա­մակներ Ռու­սա­­կան թա­նգա­րանից», «Սև տա­խտա­կներ»):
Սոլոու­խի­­նի ստեղծա­գործու­թյա­նը հա­տուկ է հրա­պարա­կայնու­թյունը, պա­տմու­թյա­ն սուր զգա­ցու­մը, քա­ղաքա­ցի­ա­կանու­թյա­ն ու բա­րձրա­րժեք քնա­րակա­նու­թյա­ն հա­մակցու­թյունը: