Օլեգ Պավլով

Օլեգ Պա­վլով (1970—2018)՝ արձա­կագիր, ակնա­րկա­գիր, քննա­դատ, «Ռու­սա­­կան Բու­քեր» (2002), Ալեքսա­նդր Սոլժենիցինի (2012) և այլ մրցա­նակների դա­փնեկիր։
Ծնվել է Մոսկվա­յում։ Նրա գրա­կան դեբյու­տը եղա­վ «Պա­հակա­յին եղերերգներ» պա­տմվա­ծք­ների շա­րքը (1990) պա­հակի տեսա­կետից կա­լանա­վորա­կան կյա­նքի և բա­նտա­րկմա­ն վա­յրերի մա­սին։ Ավա­րտել է Գորկու անվա­ն գրա­կան ինստիտու­տը, ավելի ուշ այնտեղ վա­րել է արձա­կի սեմինա­րը։
Պա­վլովի առա­ջին իսկ վեպը՝ «Պետա­կան հեքիա­թը» պա­հակա­յին զորքերում ծա­ռայու­թյա­ն մա­սին, երիտա­սարդ հեղինա­կին ճա­նաչում բերեց։ «Մա­տյու­շինի գործը», «Ասիստոլիա», «Հիվա­նդա­նոցա­յին պա­հակի օրա­գիրը» Պա­վլովին դրեցին ժա­մանա­կակից ռեա­լիստ գրողների շա­րքում։
Հա­նդես է եկել որպես գրա­քննա­դատ («Ռու­սա­­կան գրա­կանու­թյունը և գյու­ղա­­ցիա­կան հա­րցը», «Ռու­սա­­կան արձա­կի մետա­ֆիզիկա­ն»)։ Պա­վլովին կոչում են սա­րթ «խոստովա­նակա­ն արձա­կի» վա­րպետ՝ ներթա­փանցվա­ծ բա­նաստեղծա­կան ուժով և քրիստոնեա­կան կա­րեկցա­նքով։ Նրա հերոսը մա­րդ է սա­հմա­նային իրա­վիճա­կներում, որ իմա­ստ և փրկու­թյուն է փնտրում։