Նիկոլայ Իվանով

Նի­կոլա­յ Իվա­նով (ծնվ. 1959 թ.) — գրող, հրա­պարա­կախոս, լրա­գրող: Ն. Օստրովսկու, Մ. Բուլ­գակովի անվա­ն և մի շա­րք այլ մրցա­նակների դա­փնեկիր:
Ծնվել է Բրյա­նսկի մա­րզի Ստրա­չևո գյու­ղում: Ավա­րտել է Մոսկվա­յի Սու­վորովյա­ն ուսու­մնա­րանը և Լվովի ռա­զմա­քաղա­քակա­ն ուսու­մնա­րանի լրա­գրու­թյա­ն բա­ժի­նը: Ծա­ռայու­թյունն սկսել է օդա­դեսա­նտա­յին զորա­մի­ա­վորու­մում: 1981 թ. ուղա­րկվել է Աֆղա­նստա­ն: Աշխա­տել է «Սովետա­կան զի­նվոր» ամսա­գրում, իսկ 1992 թ. դա­րձել է գլխա­վոր խմբա­գի­րը: Որպես զի­նվորա­կան լրա­գրող եղել է Ցխի­նվա­լի­ում, Ղրի­մում, Սի­րիա­յում, Դոնբա­սում: Չեչնի­ա­յում գործու­ղմա­ն ժա­մանա­կ գերի է ընկել և հա­տուկ գործողու­թյա­ն արդյու­նքում չորս ամիս անց ազա­տագրվել:
Ժա­մանա­կակից գրա­կանու­թյա­ն մեջ ճա­նաչվա­ծ է որպես ռա­զմա­կան թեմա­տի­կա­­յի վա­րպետ: Ստեղծա­գործու­թյուններից են՝ «„Գրոհ“ օպերա­ցի­ա­ն սկսել ավելի վա­ղ», նովելներից՝ «Պա­րտեր», «Յոթերորդ շա­րք», «Բրյա­նսկյա­ն վի­պա­­կ», «Երկնա­բնա­կները», «Կա­պու­տա­­կ գետա­կի մոտ», «Հա­վատը: Հու­յսը: Պա­տերա­զմը», «Յոթ սա­րի հետևի թա­գավորու­թյունը»: «Ոսկեգու­յն ոսկին»: