ვლადიმირ სოლოუხინი

სოლოუხინი ვლადიმირ ალექსის ძე (1924—1997) — პროზაიკოსი, პოეტი, პუბლიცისტი, რუსეთის ფედერაციის მ. გორკის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, (1979) დაიბადა ვლადიმირის პროვინციის სოფელ ალეპინოში, გლეხის ოჯახში. დაამთავრა მექანიკის ტექნიკუმი. კრემლის დაცვაში სამხედრო სამსახურის შემდეგ, სწავლობდა მ. გორკის სახელობის ლიტერატურულ ინსტიტუტში, მუშაობდა ჟურნალ „ოგონიოკში“, ბევრს მოგზაურობდა ქვეყნის მასშტაბით.
სოლოუხინის ლიტერატურული აღიარება დაიწყო 1957 წელს, ჟურნალ ,,ნოვი მირში” ლირიკული ესეს ,,ვლადიმირის ქვეყნის ბილიკების” გამოქვეყნების შემდეგ.
სოლოუხინი ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო მწერალია „სოფლიდან„. მის შემოქმედებაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ავტობიოგრაფიულ პროზას ეს არის რომანები: „დედინაცვალი“, „ლამაზი ადიღეელი“, „წინადადება“. დასკვნითი წიგნი ,,უკანასკნელი საფეხურები (შენი თანამედროვეს აღსარება)“.
როგორც პუბლიცისტს, მას კარგადა აქვს გააზრებული მე-20 საუკუნის რუსეთის ტრაგიკული ისტორია (,,ჭიქა”), სოფლის ბედი, საბჭოთა გამოცდილებისადმი დამოკიდებულება, ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნებისთვის ბრძოლა (,,წერილები რუსეთის მუზეუმიდან„, ,,შავი დაფები“). სოლოუხინის შემოქმედებას ახასიათებს პუბლიციზმი, ისტორიის მძაფრი გრძნობა, მოქალაქეობრივი განცდისა და მაღალი ლირიზმის შერწყმა.