Дзяніс Новікаў

Нарадзіўся ў 1967 годзе ў Маскве. Вучыўся ў Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага. Працаваў у аддзеле паэзіі часопіса «Огонёк». Пачаў публікавацца ў 1985 годзе. Першы зборнік вершаў выпусціў у 1989 годзе, яшчэ тры выйшлі ў 1990-х: «Акно ў студзені» (1995; пасляслоўе Іосіфа Бродскага), «Караоке» (1997) і «Самапал» (1999). Жыў у Англіі, затым у Ізраілі. Парваў з літаратурным кругам і перастаў друкавацца яшчэ ў дапрэміяльную эпоху, таму з’яўляўся лаўрэатам адзінай прэміі — часопіса «Арыён». Памёр у 2014 годзе.
Пасмяротна выйшла два зборнікі вершаў — «Віза» (2007) і «Рака — аблокі» (2017). Літаратуразнаўца і крытык Арцём Скварцоў у рэцэнзіі на першы з іх пісаў: «Дзяніс Новікаў яшчэ ў ранняй маладосці быў прызнаны як роўны калегамі па паэтычным цэху і пайшоў з літаратуры, а ўслед за тым — і з жыцця ва ўзросце, калі многія толькі дасягаюць творчай сталасці. Ён быў адным з самых таленавітых аўтараў свайго пакалення».