Леонид Бородин

Бородин Леонид Иванович (1938—2011) — носир, публицист, халқ арбоби. «Ясная Поляна» (2007), Aлександр Солженицин (2002) ва бир қатор Россия ва Европа мукофотлари лауреати.
У Иркутскда, ўқитувчилар оиласида вояга етган. Леонид Бородин ёшлигида айлана-байкал темир йўлида, Брацк гидроэлектро-станцияси қурилишида ҳамда Норилскдаги конда саёҳатчилар бригадасида ишлаган. У педагогика институтини тамомлагач кейинги фаолиятини Улан-Удедаги қишлоқ мактабида директор лавозимида олиб борган.
Диссидентлар тўгарагига қатнашгани учун олти йил муддатга қамалган. Қамоқдалигида Бородин шеър ва ҳикоялар ёзишни бошлаган. Самиздат орқали ёзувчининг асарлари («Қайғу ва мўъжиза йили», «Учинчи ҳақиқат» ва бошқалар) хорижда ҳам машҳур бўлди. Қурилишдан сўнг у журналистика билан шуғулланган. Москва журналининг бош муҳаррири бўлиб ишлаган, шу билан бирга A. М. Горкий номидаги Aдабиёт институтида дарс берган. У Россия Федерацияси Жамоатчилик палатаси аъзоси ҳисобланган.
Бородин классик рус адабиётининг маънавий-ахлоқий йўналиши давомчисидир. Унинг насрида реал ҳаёт ҳаракат, фантазия ва тарихийлик билан уйғунлашган. Бородиннинг китобларида унинг ватани ҳисобланмиш Сибир алоҳида ўрин тутади.