Լեոնիդ Բորոդին

Լեոնիդ Բորոդին (1938—2011) — արձա­կագիր, հրա­պարա­կախոս, հա­սարա­կակա­ն գործիչ: «Յա­սնա­յա Պոլյա­նա» (2007), Ալեքսա­նդր Սոլժենի­ցինի անվա­ն (2002) և ռու­սա­­կան ու եվրոպա­կան մի շա­րք մրցա­նակների դա­փնեկիր:
Ծնվել է Իրկուտսկում, ուսուցիչների ընտանիքում։ Հայրը շուտով ռեպրեսիայի է ենթարկվել։ Երիտասարդ տարիներին աշխատել է Կրուգլոբայկալսկի երկաթուղային ճանապարհն սպասարկող բրիգադում, Բրատսկի ՀԷԿ-ի շինարարությունում, Նորիլսկի հանքում: Ավարտել է Ուլան Ուդեի մանկավարժական ինստիտուտը, տնօրեն է աշխատել գյուղական դպրոցում:
Այլախոհական խմբակում մասնակցության համար դատապարտվել է վեց տարվա ազատա­զրկման: Բանտարկության տարիներին Բորոդինն սկսել է գրել բանաստ­եղծություններ և արձակ: Գրողի ստեղծագործությունները («Հրաշքի և տխրության տարի», «Երրորդ ճշմարտություն» և այլն) ինքնահրատի միջոցով հայտնի են դարձել արտասահմանում:
Վերակառուցումից հետո զբաղվել է հրապարակախոսությամբ, աշխատել է «Մոսկվա» ամսագրի գլխավոր խմբագիր: Դասավանդել է Ա. Մ. Գորկու անվան Գրականության ինստ­իտուտում: Բորոդինը դասական ռուսական գրականության հոգևոր-բարոյական գծի շարունակողն է։ Իրական կյանքը նրա արձակում համակցվում է սուր սյուժետայնության, զրուցաբանության, պատմականության հետ։ Բորոդինի գրքերում հատուկ տեղ է զբաղեցնում նրա հայրենի Սիբիրը։