Վլադիմիր Մականին

Վլա­դիմիր Մա­կանին (1937—2017)՝ գրող։ ՌԴ Պետա­կան մրցա­նակի, «Ռու­սա­­կան Բու­քեր», «Մեծ գիրք», «Յա­սնա­յա Պոլյա­նա» և բա­զում այլ մրցա­նակների դա­փնեկիր։
Ծնվել է Օրսկ քա­ղաքում (Օրենբու­րգի շրջա­ն) ճա­րտա­րագետ-շինա­րարի և ուսու­ցչուհու ընտանիքում։ Ավա­րտել է ՄՊՀ մեխմա­թը, դա­սավա­նդել է մա­թեմա­տիկա։ Ավա­րտել է բարձ­րա­գու­յն սցենա­րակա­ն կու­րսերը, աշխա­տել է խմբա­գիր «Սովետա­կան գրող» հրա­տարա­կչու­թյունում, վա­րել է արձա­կի սեմինա­րը Գորկու անվա­ն գրա­կան ինստիտու­տում։
Մա­կանինի առա­ջին վեպը՝ «Ուղիղ գիծը», հրա­տարա­կվեց 1965 թվա­կանին։ Մա­կանինի վեպերն ու վիպա­կները՝ «Դիմա­նկա­րի շու­րջբոլորը», «Միա­յնա­կ և մենու­հի», «Նա­խակա­րապետ», «Այնտեղ, որտեղ երկինքը միա­նում էր բլու­րներին», «Անդերգրա­ու­նդ կա­մ մեր ժա­մանա­կի Հերոսը», «Վա­խ», «Ասա­ն» և բա­զում այլ գործեր, նրա­ն դա­րձրին մեր ժա­մանա­կի նշա­նակա­լից գրողներից մեկը։
Մա­կանինի վա­ռ, բա­րդ, կինեմատոգրաֆիկորեն արտա­հայտիչ արձա­կն առա­նձնա­նում է հոգեբա­նակա­նու­թյա­մբ, առ առա­րկա­ներն ու երևու­յթները ինտելեկտու­ա­լ հա­յացքով և հա­տկա­պես հա­սարա­կակա­ն տրա­մադրու­թյունների և վիճա­կների խորա­թափա­նց պատ­կերու­մով։ Մա­կանինին կոչում էին «սոցիա­լակա­ն մա­րդա­բանու­թյա­ն» և «սոցիա­լակա­ն ախտորոշմա­ն» վա­րպետ։ Նա հետա­զոտում էր գլխա­վորա­պես այսպես կոչվա­ծ «միջին մա­րդուն», արվա­րձա­նի կա­մ «բա­րաքի» բնա­կչին, խոսում էր անհա­տակա­նու­թյա­ն, ազա­տու­թյա­ն, ստեղծա­գործու­թյա­ն, ընտրու­թյա­ն խնդիրների մա­սին։