Էդուարդ Լիմոնով
Էդուարդ Լիմոնով (1943—2020) — արձակագիր, բանաստեղծ, հրապարակախոս, հասարակական գործիչ:Ծնվել է Գորկու (Նիժեգորոդյան) մարզի Ձերժինսկ քաղաքում, մանկությունն անցել է Խարկովում: Աշխատանքային գործունեությունն սկսել է 17 տարեկանում՝ փոխելով մի շարք բանվորական մասնագիտություններ: Գրականություն է մտել որպես բանաստեղծ, ժողովածուները տպագրվել են «սամիզդատով»: 1974 թ. արտագաղթել է, 1980-ին Ֆրանսիայում լույս է տեսել նրա առաջին վեպը՝ «Ես եմ, Էդիչկան», որը մեջազգային ճանաչում բերեց հեղինակին: 1990-ականների սկզբին վերադարձել է Ռուսաստան:
Լիմոնովը երկու տասնյակ վեպերի ու վիպակների հեղինակ է՝ «Նրա ծառայի պատմությունը», «Անհաջողակի օրագիրը», «Պատանի Սավենկոն», «Մենք մեծ դարաշրջան ենք ունեցել» և այլն: Հրատարակվել են պատմվածքների ու բանաստեղծությունների, բազմաթիվ էսսեների, հասարակական-քաղաքական հոդվածների ժողովածուներ, հուշագրությունների գրքեր: Նրա կրքոտ ու նուրբ, ըմբոստ ոգով, հաճախ թույլատրելիի սահմանները խախտող արձակը ոմանք համարել են «դաժան ռեալիզմ», իսկ մյուսները՝ իր դարի բոլոր կրքերը, գայթակղություններն ու ցնցումները կիզակետած ռուս բանաստեղծի ինտելեկտուալ խոստովանություն:
