Владимир Личутин

Владимир Владимирович Личутин (1940 ж. т.) — прозашы, публицист. Ресейдің Үлкен әдеби сыйлығының (2006), РФ Үкіметі сыйлығының (2011) және басқа да бірқатар сыйлықтардың лауреаты.
Архангельск облысының Мезен қаласында поморлар ұрпағының отбасында дүниеге келген (Полярлық аймақтар картасында Личутин аралы бар). Әкесі майданда қаза тапқан. Орман шаруашылығы техникумын, Ленинград мемлекеттік университетінің журналистика факультетін, А. М. Горький атындағы Әдебиет институтының Жоғары әдеби курстарын бітірген.
«Белая горница» атты алғашқы хикаяты 1972 жылы жарық көрді. Личутин «ауыл прозасының» солтүстік тармағының өкілі ретінде бастап, помор жері шаруаларының өмірін өзіне ғана тән үлгіде, көркем сипаттады. Кейінірек қазіргі психологиялық роман ретінде «қалалық проза» пайда болды. «Раскол» атты ауқымды тарихи трилогиясы (XVI ғасырдағы орыс шіркеуінің ыдырауы туралы) әдебиетке үлкен серпіліс әкелді. Сондай-ақ, «Скиталец», «Любостай», «Миледи Ротман», «Жұмақтан қашу» және «Құдайды күту» романдары, «Жанның жұмбағы: орыс халқы туралы ойлар» жинағы оқырмандар тарапынан жоғары бағаланды.
Ресей халқының рухани болмысы мен ұлттық мінез-құлқы Личутин шығармашылығының негізгі зерттеу нысанына айналған. Оның кітаптары «ұлттық танымның тәжірибесі» ретінде қабылданады. Сыншылар Личутин туындыларына тән «халық шешендігі» мен «ескі сенім тілін» біріктіретін бірегей «дыбыстық өрнектерді» ерекше атайды.