Այն թաղը, որ ե՛ս եմ հորինել ու բնակեցրել...

* * *

Այն թաղը, որ ե՛ս եմ հորինել ու բնակեցրել,
այն թաղը, որից վեր ի՛նքս եմ բաց թողել ամպեր,
ձեռնարկմամբ ինչ-որ հասկացողության՝ կեցել է
կամ լռվել, իբր թե կյանքը անցնում է անհամբեր։

Դղրդում են երգն ու պարը, նվագողները ոնց էլ ջանան։
Լապտերները չեն միանում, էլեկտրիկը որքան էլ որ տա ուշունցը։
Աչքի առաջ, հայելու դեմ ոտքի վրա գեղուհին կհիմարանա։
Թաղն է լռվել, տվել է իր շունչը։

Մեղավոր եմ, պարոնայք, ես, հաշվի չառա, իսկ այն շարունակվո՜ւմ է,
գրողի ծոցն ամենն անցավ, իսկ ինչ անձամբ ինձ է մնում,
աշնան ծառուղիով եմ գնում, եւ քամին է սուլում, պոռթկում ու հակվում է
իմ թիկունքին, եւ տերեւների շեղջերն են բարձրանում։