Васіль Бялоў

Бялоў Васіль Іванавіч (1932—2012) — празаік, публіцыст. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981), Дзяржаўнай прэміі РФ (2003) і мноства іншых.
Нарадзіўся ў вёсцы Цімоніха Хароўскага раёна Валагодскай вобласці. Пасля школы працаваў сталяром, матарыстам, электраманцёрам. Працаваў на заводзе, потым у раённай газеце. Скончыў Літаратурны інстытут ім. А. М. Горкага. Жыў у Волагдзе.
Адзін з лідараў і ідэолагаў «вясковай прозы», даследчык і бытапісец рускай Поўначы. Аповесці «Звыклая справа» і «Цяслярскія апавяданні» адразу зрабілі яго знакамітым. Высока былі ацэнены даследаванні рускай паўночнай культуры і побыту: «Лад. Нарыс аб народнай эстэтыцы» і «Штодзённае жыццё рускай Поўначы». У раманах «Кануны», «Год вялікага пералому» і «Гадзіна шостая» распавёў аб трагічнай долі рускага сялянства ў XX стагоддзі. Выступаў у абарону рускай мовы, за вяртанне яе да народных асноў.