ვინცა ცხოვრობს ჩრდილოეთში — მან არ იცის...

                             * * *

ვინცა ცხოვრობს ჩრდილოეთში — მან არ იცის,
როგორია ეს ლირიკა სუფთა სახის,
როცა მოხუც სიმპათიური წვერიან კაცს
ზედ შარვალი ზოლიანი რომ აცვია,
გოგონა, რომ ერიდება და ზურგს უკან
გადაიტანს მის ფეხებზე ალმაც მზერას,
ვიოლინო მიეყრდნობა აკორდეონს.

ვერ მიხვდება, რა თქმა უნდა, სამხრეთელი,
მელიის ქუდს სიცივეში რა სუნი აქვს,
დაქალები ერთმანეთს რომ შეხვდებიან,
მცივან ლოყებს ახალგაზრდა კანი ეკვრის,
ალკოჰოლით არის სუნთქვა გაჟღენთილი —
როცა ირგვლი ხის ტოტები ცივდებიან,
ღამეს უფრო ემატება თმაზე ბეწვი.

მაგრამ მხოლოდ სიყვარული ერთადერთი,
არის, რასაც ორი სიტყვით ვერ შეამკობ,
ვარ აუხსნი მას მესამეს, მის სიმშვიდეს,
საიდუმლო წყაროებს და ბეწვის ძაფებს.

მისი ძველი გასაღები, მეომარი
ძევს ძველ ბუდეს მიმსგავსებულ სავარძელში,
მორგებული აქვს ბოლოთი მოხრილ თითზე,
მშვიდი მზერით ფანჯრის მიღმა ქარს გაჰყურებს,
ბნელ ფოთლებში ისევ ახალ ძალას იძენს...