ჭინჭარს ვზრდიდი ტაძრის ნანგრევებთან...

                        * * *

ჭინჭარს ვზრდიდი ტაძრის ნანგრევებთან,
მისუსხავდა იდაყვებს და მაჯებს,
მერე, როცა გავიზარდე, დედა,
მოსკოვის წინ მთხოვდა: „იქ ნუ დალევ“.
მყარად მახსოვს ცხელებები ზამთრის,
სამწუხაროდ, მე ისეთი არ ვარ,
არაერთხელ შევიცვალე აზრი,
შემეცვალა სიყვარულის ტალღა,
საბოლოოდ, ჯერ ციხემდე ზონა
და მძევალი საკუთარი ბედის,
ომის შემდგომ ქრონიკებით ვზომავ
დროს და ყველა ორკესტრის ხმას ვხვდები.

 მაშინ განა წინაპართა ზარი,
გვაცილებდა შეკრებილებს ზღურბლზე,
ხის ტოტებზე ვით შემომჯდარ ყვავებს,
რომ აშავებს პირველყოფილ ღრუბელს,
ყველაფერი აქ ატომის მსგავსი,
განა ნაღდი, იყო დუბლიკატი.