ოლესია ნიკოლაევა

დაიბადა 1955 წელს მოსკოვში. დაამთავრა ა.მ. გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტი, სადაც ამჟამად ასწავლის ლიტერატურულ უნარებს. ავტორია ჩვიდმეტი პოეტური წიგნისა, მათ შორის «Amor fati» (1997), «ესპანური წერილები» (2004), «500 ლექსი და პოემა» (2008), «ზეციურ იერუსალიმამდე» (2013), «ხმელთაშუა ზღვის სიმღერები, შუა რუსული გოდება» (2017); ოცდაათი პროზაული და ესეების ექვსი წიგნი და პუბლიცისტიკა. მისი ლექსები თარგმნილია მრავალ ევროპულ და აზიურ ენებზე, მათ შორის ინგლისურ, იტალიურ, ესპანურ, ჩინურ, გერმანულ, ფრანგულ, იაპონურ და ა.შ. არის მრავალი პრემიის ლაურეატი, მათ შორის ბორის პასტერნაკის ლიტერატურული პრემიის, პოეზიის პრემია „ანთოლოგიის“, პოეტის ეროვნული პრემიის, კულტურის სფეროში რუსეთის ფედერაციის მთავრობის, საპატრიარქოს ლიტერატურული და სხვა პრემიების ლაურეატი. ცხოვრობს მოსკოვში.
ლიტერატურათმცოდნე და კრიტიკოსი დიმიტრი ბაკი, ნიკოლაევის პოეზიის ღრმა წყაროებზე საუბრისას, აღნიშნავს, რომ ის „აკეთებს თავის ხელოვნებას ხელოვნების დასასრულის თანდასწრებით, მასზე დაკვირვებით, სურვილით მიაღწიოს და დაუკაკუნოს იმ ბევრს, ვინც ხედავს, რომ პოეზიისთვის სხვა შედეგი არ არსებობს. ეს არის არა ქურდული მზერა, არამედ ღია — რომ მოუსმინონ არა თანამოაზრეებმა და თაყვანისმცემლებმა, არამედ ადამიანებმა, რომლებიც სრულიად განსხვავებულად ფიქრობენ“.