სევდიანი ხალხი

         
ვაი ჩვენ, ვაი!
მოვიდა აქ ზეიმზე სევდიანი ხალხი,
სევდიანი ხალხი!
ღრიალებდნენ, იძახდნენ რაღაც ასეთნაირს:
თქვენი დღესასწაული რა ზეიმი არის?!

სევდიანი ხალხი,
დაბნეული სახე და ბახუსი თვალებში,
მოვიდნენ და რაღაც მოლოდინში ახლის,
თქვეს: არ გვაწყობს თქვენეული ალები,
თქვენი ლხინი ეს რა ლხინი არის?!.

თქვენი ლხინი ვერ გვალხენს, ის მჟავეა ჩვენთვის,
თქვენთან მოსაწყენია და დამღლელი ყოფნა,
სევდიანი ხალხი აზრს ვერ ხედავს ჩვენში,
არც რამ სარგებელია, არც რამ კარგი მოაქვს!

გაიარეს, გავიდნენ, ალმაცერი მზერით
აფურთხებდნენ, გვიცქერდნენ,
გზას ეძებდნენ საითკენ წასულიყვნენ ხვნეშით
და თან თითებს იშვერდნენ...

ისე იღეჭებოდნენ, ისე იზალზნებოდნენ,
წუწუნებდნენ: რაღაცა აქ არ არის ისე,
ისე არ ვთამაშობდით, ისე არ ვუმღეროდით,
ის ვერ მოვუმარაგეთ, გული ვერ შეივსეს!

მათთვის ასე არ არის — სინათლე და სხივი,
ვერ არიან კარგად,
სევდიან ხალხს სახეზე გაეცრიცა გრიმი.
კმარა,
    კმარა,
         კმარა!

სულ არაფერს ნიშნავს, არც ლანგარი მათთვის,
არც ფიალა, ვარდი და არც ალბათ ჩიტი.
ტოვებს ლანძღვით ალაგს სევდიანი ხალხი,
დღესასწაული კი გრძელდება და მიდის!