Дар паранди баргрез, овои якрангӣ...

* * *
Дар паранди баргрез, овои якрангӣ,
Мерасид овои ғижжак аз кадомин ошёна.
Бо либоси бесулуқа мегузашт аз кӯчаҳои даҳр
Шоире тақдирногашта ба давронаш, ягона.
Як ҷавон аз пеш омад, сарфароз аз хештан,
Ҳамраҳи маъшуқае бо бодҳо дар сар.
Ҳардуро шоир ба ёди хештан бигрифт,
То ки дар шеъраш бигунҷонад ба садҳо фар.
Ӯ даромад бар мағоза, як фурӯшанда
Лена номаш, бе хато аз чашмҳо мехонд.
Оҳ, мавзӯи аҷибаш пеши рӯ омад,
Пеши ӯ ҳар манзаре мавзӯи нав мемонд.
Барги резон зери поҳо розҳо мегуфт,
Аз ҳавасҳое ба шоир дода ангезиш,
Шоир оҳи ҳасрате аз дил бурун овард,
Баҳри ӯ кам буд, кам эҳсоси ин резиш.
Ин ҳама бозичаҳо, анвои тифлона,
Ғижжак оё он нафас оҳанги фанде дошт.
Чун кулоҳи Монамах Маскав ба рӯи турш,
Бори ҳасратҳои оламро ба сар медошт.