იყო ფოთოლცვენა, ერთფეროვან ხმაურში...

                                         
                                 * * *

იყო ფოთოლცვენა, ერთფეროვან ხმაურში,
მესამე სართულზე მუსიკის ხმა ისმოდა,
ქალაქის ქუჩებში აბსურდულად ჩაცმული,
განუმეორებელი პოეტი დადიოდა.

გზად შეხვდა ყმაწვილი, თავისით კმაყოფილი,
სულელ შეყვარებულთან, თავში რომ არ ეყარა,
პოეტმა დაიხსომა ორივე ცოდვილი,
ლექსებში რომ როგორც ბალახში დაემალა.

ტრუბნიკებზე ცნობილს ეწვია მაღაზიას,
თვალები შუბლზე ჰქონდა გამყიდველ ლენას,
ზოგჯერ წერილებიც მკურნალი ბალზამია,
იქ საინტერესო სიუჟეტი შედგა.

შენდობას არ ითხოვდნენ დაყრილი ფოთლები,
ფეხებქვეშ შრიალებდნენ, ცდილობდნენ ხუმრობას,
სუნთქავდა მონატრებით და სევდით პოეტი,
იცოდა, გზა მისი ამ ქ ვეყნად სულ როა.

სათამაშო ნემსი შიში არის უნდილი,
ვიოლინო მუსიკით გვატყუებდა, ვიცი,
პირქუში მოსკოვი, მონომახის ქუდივით,
ნოემბერის ამინდებში მძიმეა და ცივი.