Բալագանային

...Գուցե Տրեպանգի ծովածոց, գուցե
Ծովագնացը ցնորային երազում
Թանձրացող ծով է տեսնում,
Կապույտ պատուհանից կղզիներ,
Որտեղ թվում է կինոն վերջ չունի,
Հիմարը մեծ կրկեսավրանը կբացի,
Եվ մի զվարճալի թռչուն կբռնկվի,
Եվ ձին կհայտնվի վերարկուի մեջ...
Սա էքսցենտրիկ երազանք է,
Զառանցանք՝ խառնված ափերին, ուր
Նա հիանում է թեյի նրբերանգով,
Մոգական սրինգը ընկալելով այնպես,

Ինչպես խոզը նարնջի մեջ: Դրանով
Մի՞թե խառնել են խաղաթղթերը բոլոր:
Ահա եւ կյանքը գլորվում է «привет»-ով,
Սխալական անիվով,
Գուցե եւ ճի՞շտ... Ո՞վ կպատասխանի-
Գուցե թե հրեշտակը՝ նայելով, թե...
Գուցե գազանը, որ ինձ նկատել,
Հիշում է անդրշիրիմյան աշխարհից:
Հին կղզի (մեծ ձուկ),
Ոչ մի Իխտիանդր չի...
Մնացածն անհեթեթություն է, կեղծիք,
Եվ այլն, եւ նման մի բան... դրսից: