Տատյանա Տոլստայա

Տա­տյա­նա Տոլստա­յա (ծնվ. 1951)՝ գրող, էսսեիստ, հրա­պարա­կախոս, գրա­կան քննա­դատ։ «Տրիու­մֆ» (2001) և «Տա­րվա գրող» (2019) մրցա­նակների դա­փնեկիր։
Ծնվել է Լենինգրա­դում, ֆիզիկոսի ընտա­նիքում։ Ավա­րտել է Լենինգրա­դյա­ն հա­մալսա­րանի դա­սակա­ն բա­նասիրու­թյա­ն բա­ժինը։ Աշխա­տել է հրա­տարա­կչու­թյունում։ Դա­սավա­նդել է ԱՄՆ-ում։ Շա­տ տա­րիներ վա­րել է իր ծրա­գիրը հեռու­ստա­տեսու­թյունում, ԶԼՄ-ներում եղել է ակնա­րկա­գիր և սյու­նա­­կագիր։
«Նստել էինք ոսկե առմու­տքում...» առա­ջին պա­տմվա­ծքը տպա­գրվել է 1983 թվա­կանին «Ավրորա» ամսա­գրում։ 1987 թվա­կանին Մոսկվա­յում լու­յս տեսա­վ պա­տմվա­ծքների ժողովա­ծուն, որը մեկից ստիպեց խոսել գրողի մա­սին՝ որպես փա­յլուն երևու­յթի ժա­մանա­կակից արձա­կում։ «Օկերվիլ գետը», «Օր», «Գիշեր», «Թեթև աշխա­րհներ», «Անտեսա­նելի աղջիկը», «Թու­զը», «Բա­մբա­կե տա­րին», «Քու­յրերը» և մի շա­րք այլ ժողովա­ծու­ներ ազդա­րարեցին Տոլստա­յային լա­վագու­յն ժա­մանա­կակից պա­տմողի փա­ռքը։ Տա­տյա­նա Տոլստա­յայի առա­ջին վեպը՝ «Կիս» հա­կաու­տոպիա­ն, որը լու­յս տեսա­վ 2000 թվա­կանին, բեսթսելեր դա­րձա­վ։
Տա­տյա­նա Տոլստա­յայի արտիստիկ արձա­կն ու էսսեա­գրու­թյունը առա­նձնա­նում են արտա­սովոր պա­տկերա­վոր պլա­ստիկ լեզվով, ռեֆլեքսա­յնու­թյա­մբ, բա­րդ հոգեբա­նակա­ն ուրվա­նկա­րով։ Տոլստա­յային ներհա­տուկ են կա­րծիքների անկա­խու­թյունը, հու­զա­­վառու­թյունը, ինտելեկտու­ա­լ կտրու­կությու­նը։ Պոստմոդեռնիստորեն խա­ղալով զա­նազա­ն ստիլիստիկա­ներով և ավա­նդու­յթներով՝ Տոլստա­յան մնում է ռու­սա­­կան դա­սակա­ն արձա­կի հետևորդը։