Ես ջուր եմ կրում

Ես ջուր եմ կրում, միջով ձյուների
գնալով դժվարանում է ջուր կրելը,
Բայց ինչ էլ որ լինի, ինչպես էլ լինի,
Կկրեմ, ջրի է սպասում իմ սերը:

Գետը սառն է, քան հունը դրախտի,
Սառույցը ծակում եմ՝ այգ-իրիկուն,
Վերցրու դույլերը, ընկեր բախտի,
Լվա ու եփիր՝ իմ ուրախություն:

Ձնակույտից անցնելով ձնակույտ՝
Ինձ թույլ կտամ ծխել երեք անգամ,
Ջուր տանել մինչեւ շեմ, մինչեւ մութ,
Հետո չգիտեմ՝ ով է տանելու այն:

Իսկ հետո, դա է ցավը մահվան,
Կտեսնե՞մ քեզ հունվարին միայնակ,
Գետի վրա որպես սիրո ջրբաժան,
Մոռացած, որ ջուրը սառում է դույլի տակ:

Բայց ոչ այժմ եւ ինձնով տրորված
Ճանապարհը մուժի մեջ է հիմա,
Տերը խիստ է նայում զարմացած,
Եվ գիտի ինչու եմ ապրում Երկրի վրա: