Ափը
Թույլ ֆոսֆորափայլ է
ժայռի ճեղքերին ու ժայռի լանջին,
վերատպման պես, եւ արդեն այլ է
կտավերեսը խամրած վաղնջուց։
Շշնջացո՛ղ, ալեցրվո՛ղ
մեր առջեւում խուլ աղմուկ է,
ափաբախումն անանցավոր
նրանց ի՜նչ հրաշք է հղկել։
Կողմնակից չեմ տակտիկային —
գետնին կպչեմ ու մնամ,
խորհում եմ՝ գալակտիկայից
ավելի պարզ կիմանամ
իմաստավոր կապը — միջեւ
նախնականի — քո յանի,
եւ արծաթի՝ ծեծված մինչեւ
լույսերն ափակայանի։
