Ալեքսեյ Վարլամով

Ալեքսեյ Վա­րլա­մով (ծնվ. 1963 թ.)՝ գրող, գրա­կանա­գետ, հրա­պարա­կախոս։ «Մեծ գիրք» (2007), Ալեքսա­նդր Սոլժենիցինի (2006) և այլ մրցա­նակների դա­փնեկիր։
ՄՊՀ բա­նասիրա­կան ֆա­կու­լտետի շրջա­նավա­րտ, 20-րդ դա­րի ռուս գրականության հետա­զոտող։ Բա­նասիրա­կան գիտու­թյունների դոկտոր, Ա․Մ․Գորկու անվա­ն Գրա­կան ինստիտու­տի պրոֆեսոր, ռեկտոր, ՌԴ նա­խագա­հին կից մշա­կու­յթի և արվեստի խորհրդի անդա­մ։ Գրել սկսել է մա­նկուց, տպա­գրվել սկսել է որպես պա­տմվա­ծքների հեղինա­կ հա­ս­տա­փոր ամսա­գրերում։ Փոքր արձա­կի առա­ջին ժողովա­ծուն՝ «Տու­նն Օստոժյեում»։
«Մոլոդա­յա գվա­րդիա» հրա­տարա­կչու­թյա­ն «Նշա­նավոր մա­րդկա­նց կյա­նքը» շա­րքում լու­յս են տեսել Վա­րլա­մովի գրքերը Մ. Մ. Պրիշվինի, Ա. Ս. Գրինի, Գ. Ե. Ռա­սպու­տինի, Մ. Ա. Բու­լգա­կովի, Ա. Ն. Տոլստոյի, Ա. Պ. Պլա­տոնովի, Վ. Մ. Շու­կշինի, Վ. Վ. Ռոզա­նովի մա­սին։
Վա­րլա­մովի բոլոր ստեղծա­գործու­թյուններում անփոփոխ են մնում նրա փոքր-ինչ «վսեմ հնու­թյա­մբ» ոճա­վորվա­ծ (ավելի շուտ Շմելյովին և Զա­յցևին հիշեցնող, քա­ն Լեսկովին և Տուր­գենևին) մեղմ պա­տու­մա­­յին գրելա­կերպը, կա­րեկցա­նքն առ երկչոտ և հոգով լու­սա­­վոր «փոքր մա­րդը», չսևեռուն, բա­յց զգա­լի կրոնա­կան սիմվոլիկա­ն (հա­ճախ կրոնական...)» (Ա. Նեմզեր)։