Айымдардын жоош-момун лирикасы
Айымдардын жоош-момун бүт лирикасы,
жоош турат убак-сааты келгичекти,
капилет ыргып басып жыгылганча,
аёосуз жерге таптап ныгырганча.
Мына ал курчутуп узун-узун тырмактарын
өзүнүн козголоңчул оозун боёп,
чачын түзөп урушка камынгандай,
каштарына осмо коёт.
Көз жашы, муң-зары, ыйы, даты —
каргап ачуу тагдырын жер сабашат;
адашкан жана аксаган ыргак саптар
тизилип плацта какайышат.
Анда жаз ар бир жылы — убадалуу,
күз жалбырак тозуп өчкөн ыраңы.
Үнү шаңдуу, келбети коштошуудай,
бир ууртам оптимизм анан дагы.
Бул риторика, мына ушул долулануу,
гормондордун ызы-чуусу: келди кези!
О, кудай, кандай жаман коркунучтуу,
невротиктин боз көлөкө менен ойногону.
Эрос дагы коркуп бекем жашынган —
жазалоого өзү келбей, өңү окшошун жиберет:
кежир жана майдачылын
алдамчысын, адепсизин кибирек.
Сураарың чын — ааламдын мага ушу караңгысы
кайдан келген, ким күнөөлүү?
Мунун баары — айымдардын жоош-момун лирикасы,
бул тозок түбөлүктүү.
