Ո՛չ թե ճաշակ, այլ լիացում...

* * *

Ո՛չ թե ճաշակ, այլ լիացում,
ուր խորհելու է մղում ֆրանսիացին,
չորս դար անդադրում կոչում է
լեզվո՛վ՝ բերանի խոռոչում.—
ողջ գերիմաստությունը լցնել
եւ սոված մարդուն հագեցնել։

Քչացմանն աղքատ կերակուրի
սովորական ամբոխը չի համբերի,
առատ շչիին, խաշիլին սովոր է,—
չի գռգռում փորը,
կարելի է գեղեցկության մասին մտածել,—
հագենալ, ասել է թե՝ երջանկացել ենք։

Նա է հաջողակ խոսքուզրույցի
արվեստում, ով կուշտուպինդ կլցնի
կերակուրն իր նիհարած փորը,
ինչով հարուստ է, ամենը փառավորած՝
դեպ սեղանը կսուրա՝ մտած քափ ու քրտինք,
առավել եւս, ռուսաց Մուսան — ինքը։