Шаби ҷануб, танҳо дар перони истиқбол...

* * *

Шаби ҷануб, танҳо дар перони истиқбол
қатораи охиринро интизорам, вале он ҳанӯз нест
шабчароғакҳо дар сари роҳ бо қатори тӯёна
пайваста медурахшанду хомӯш мешаванд. Зулмоти шабчароғакҳо.

Медурахшанду хомӯш мешаванд. Накҳати садбаргу хлор,
омезиши давомноке дар бар, аммо торикӣ
рӯшанӣ медиҳад, пош медиҳад ва чунин метобад,
ки ғубори паррон ҳозир аст ҳаворо оташ биназад.

Ва вақте нурафкан берун ҷаст аз торикӣ,
қатора ба роҳ давид ғиҷирросзанон
бо чароғҳои кушта, тирезаҳои шикаста,
инҳо натиҷаи ҳисобҳои кафқозист, шайтон медонад;

ва вақте ҷомадонҳоро ҳаво дода, ман бо мӯъҷиза паридам
ба вагони ҳаракаткарда ва нигаристам ба қафо,
ҳарчи дар торикӣ буд: дарахтон, вокзал ва баҳр
ҳама месӯхт, бо оташи арӯсӣ набз мезад.

Чист ин ҳама: ватан-модарандар-хона дар рӯи сутун —
атолаи кочӣ бо панир — афтиши зиккурат
бо муҷассамаи бут-он сӯ дар идома — гулдуроси бесомонӣ —
идома! идома! — борутҳои дурахшон дар тиреза?

Касе рафт, ӯ хоҳад монд-ҳама медонанд,
касе тавассути пазмонӣ озурдагиҳои рӯҳиро шифо бахшид.
Ман на аз ин кишвар, балки аз ин асрам,
чунон, ки ба ман зеки куҳан Сеземан дар Пориж гуфт.

Акнун ба ман нур намедиҳанд на чароғакҳо, на ситораҳо,
чизе нуре намедиҳад, дар болишт ангушт мезанад абас.
Саҳар ҳавои нурафшон аз хоҳишро мебинам
ҳанӯз тирпаронӣ нест ва илҳоми ман хомӯш нест.