Рӯзи бодӣ
Чи қадар дӯстони ҷониро
Ман дигар ҳеҷ гаҳ намебинам.
Бо ҳамсолони кӯдакии худ
Бо ҳавас ҳеҷ гаҳ намешинам.
Рӯзи бодиву дар лаби рӯдак,
Ки биҷӯшад зи гӯшмоҳиҳо,
Манам истода ёд меорам
Дурмонда замони тифлиро:
Дар тани ҳо ҳамон булути бузург
Мо, ду-се побараҳна затмосӣ
Номи худро ба корд бинвиштем,
Абадӣ то шавем ашхосе.
Омадам назди он дарахти азим,
Дидам он захмномҳомонро
Ҳамагӣ мисли доғҳо монда
Дар тани он булути бопаҳно.
Ногаҳ ин фикр барқ зад ба сарам,
Ки ғараз аз навиштани ҳар ном
Набуда худпарастиву шуҳрат,
Балки будаст дӯстии мудом.
