Цягне з поўначы тленам і холадам...

* * *

Цягне з поўначы тленам і холадам,
лёд спрабуе раку праглынуць,
вось ізноў над разбураным горадам
кучавыя аблокі плывуць.

Праплывуць над Масквой старажытнаю,
над зубчастай крамлёўскай сцяной,
над краінай і Богам забытаю
рускай вёскай драўлянай, нямой.

Неабуднае неба даўлосае,
гэты сіні паветра прастор,
барануюць аблокі бялёсыя,
як нябачныя макаўкі гор.

Злога часу віхуры залётныя
Не зачэпяць тваю галаву,
Покуль гожыя, белыя, годныя
Над Расіяй аблокі плывуць.

Бач, абрысы калышуцца зменліва,
І, пакуль не закончыцца дзень,
Як імкліва кладзецца ды ўедліва
на зямлю іх задымлены цень!