Наргис

Чи шабҳои мафтункунандаи бемансуб, нигоҳи ту буд ба рӯдбори гарму зиндаи марғуб, ба нолишҳои ту ҳамоҳанг мешуд даҳони ёр, ки ин рутубат шуд оромгоҳи ту зинҳор. Мисоли қаъри регдор, сина меларзид ноогоҳ ва моҳиёни чандир мекушоданд роҳ ва андоми ту меомехт бо симои маҳбуб, ва дуҷониба дашт аз нидо шуд пур. Кунун ба болои ту покиза аст об, бо инъикоси абру буттаву маҳтоб, ба ҷои рӯй — намуд — пардоз ва партав, вагарна берӯянд онҳое, ки фишурда шудаанд бо доси дарав. Фақат хамӯшии ҳамвор, бе садост найзор, наёбӣ аз садои муши саҳро ягон осор, ашкҳо шуста шуданд, поён ёфтанд ранҷишҳо, ва ҳама ҷаҳон пиряхсон чун Аид хоб аст зери по.