Жапырақ сыбдыры баяулап есіңде қалады...

* * *

Жапырақ сыбдыры баяулап есіңде қалады,
Ән салды скрипка үшінші қабатта байқады алғаш,.
Көріксіз киінген, көшемен адымдап барады,
Ешкім де түсінбес ақын бұл— қайталанбас!

Бозбала күтіп ап, өзімшіл мінезбен таң қылды,
Ақымақ құрбысы шаң қонған басында.
Ал ақын екеуін ерекше есінде қалдырды,
Олардың бейнесін өлеңге қосуға.

Атақты дүкенге паңдана кірсе тым,
Сатушы Лена да көзіне қарап ап.
Қызықты сюжеттің көрінді бір шеті,
Әйтеуір ақ хаттар жараға дауа боп.

Бүлінген жапырақ кешірім сұрамай,
Аяқтың астында еркелеп, сылдырап.
Ақынға аз бәрі, ештеңе ұнамай,
Бөлінбес күрмеуі ұзақ жол бұл бірақ.

Ине де ойыншық, ойыншық қорқыныш,
Бір сағат скрипка жалған ән салып ап.
Мономах бөркіндей, Москва— ол тыныш,
Қараша, қара сәт, бос бәрі қаңырап..