Жеті төбенің астында, көк ормандардың өрінде...

* * *

Жеті төбенің астында, көк ормандардың өрінде
Жеті жапырақты шөп патшасы өседі.
Жеті төбенің астында, жеті жел соққан төрінде
Қан қызыл жалғыз жапырақ ғұмыр кешеді.
Бір жапырағы жусан сияқты,
Ащы емес, көк түстес деседі.
Үшінші жапырағын құрттар кемірген,
Төртінші жапырағы аппақ,
Періштелер қонған ақ түсін сақтап,
Бесінші жапырақ қарақшы торыған
Жылқының тұяғының астында деседі,
Алтыншы жапырақ алтыннан өседі,
Жетінші — пештің ауызындай бедерлі
Өрнегі айырықша жапырағы осы еді.
Сол шөптің үстінде құстар ән салатын
Бұл шөпті «Иванның күніне» сыйға алып баратын
Көгілдір ормандар, теңіздер тоғысса
Бұл шөптің астында адамдар тығылып қалатын.
Бұл шөп — сол адамның қабырғасының бөлшегі
Адамзат мейірімінің мыңнан бір өлшемі.
Жақсылығын ұмытпа, ұдайы есіңе ал,
Өзіне сездірмей бір сабақ кесіп ал.
Жеті төбенің астында, жеті желдің қасында
Адам бар қолыңа ал, расында
Үңіліп қара сен жүрегін,
Жүрегі жап-жасыл бүр оның,
Кеудеңе тұмар қып тағып ап
Өлең жаз, бала сүй, сүр өмір!