შორეული

დაუმორჩილებელი ხსოვნის შეძახილით,
მძიმე რამ შეგრძნებით,
რასაც განიცდი ვერანდაზე
ან დანგრეული პიჩუგის დანახვისას,
სოფელში ბებიასთან,
ჩემი ბავშვობის ადგილებში მივხეტიალდი.
როგორც დესპოტის მეფობის შემდეგ იცის —
სიგრილეა.
ქარი მამაცურად
ფანტავს მტვერს.
იმედგაცრუებული,
ვუმზერ საფერფლეს.
აღარც ჭაა, აღარც სახლი —
გოშაკი დაფრინავს.
ნაცნობი მდინარეც იმავე
საკერავს კერავს.
გულის ტკივილის წინ
სხვა ტკივილები ქრება.
... საშინელებაა ბავშვობაში დაბრუნება —
არავისთან.