Իննա Լիսնյանսկայա

Ծնվել է 1928 թվականին Բաքվում։ Սովորել է ճարտարագիտական քոլեջում և Բաքվի համալսարանում։ Թարգմանել է ադրբեջանական պոեզիա։ 1979 թվականին մասնակցել է «Մետրոպոլ» չգրաքննված ալմանախին, ամուսնու՝ Սեմյոն Լիպկինի և Վասիլի Ակսյոնովի հետ միասին լքել է ԽՍՀՄ գրողների միությունը։ Հեղինակ է բանաստեղծությունների երեսուն գրքերի, այդ թվում՝ «Երաժշտություն և ափ» (2000), «Միասին» (2000, Ս. Լիպկինի հետ միասին), «Սոդոմի արվարձաններում» (2002), «Միայնակ նվեր» (2003 թ.), «Երուսաղեմյան նոթատետր» (2004), «Առանց քեզ» (2004), «Էխո» (2005), «Հին Եվայի երազները» (2007), «Թռչունների իրավունքներ» (2008), «Տեղափոխված պատուհաններ» (2011), «Գունավոր տեսիլներ» (2011), «Որոտ և կայծակ» (2013), «Ինքս ինձնից հեռու» (2013), երեք արձակ գրքերի։ Բանաստեղծությունները թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով, այդ թվում չինարեն, անգլերեն, բելառուսերեն, իսպաներեն, գերմաներեն և այլն: «Արիոն», «Ժողովուրդների բարեկամություն», «Զնամյա», «Նոր աշխարհ» ամսագրերի մրցանակների դափնեկիր: Ալեքսանդր Սոլժենիցինի անվան գրական մրցանակի, Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակի, «Տարվա գիրք» ազգային մրցույթի, «Մոսկովյան հաշիվ» հատուկ մրցանակի, պոեզիայի «Անթոլոգիա» մրցանակի, Բունինի մրցանակի, «Պոետ» ազգային մրցանակի դափնեկիր է։ Մահացել է 2014թ.:
Հետագա գրքերում Լիսնյանսկայան հայտնաբերել և զարգացրել է կանացի ծերության թեման, գրել ուշ սիրո մասին, որը ջերմանում է ոչ թե կրքի, այլ իմաստության լույսով։ Նրա բանաստեղծությունների արդիականության միջոցով շարունակ փայլում է աստվածաշնչյան ֆոնը: