Նոյեմբեր է, սակայն լճակը մեր...
* * *
Նոյեմբեր է, սակայն լճակը մեր
Դեռ չի սառցակալել։ Կենդանի է ջուրը:
Այստեղ արի, կանգնիր, որտեղ հարմար է քեզ:
Կամ հենվիր ինձ վրա, մի՛ վախեցիր։
Եզրաշերտին ջրի
Ցաքուցրիվ կանեմ խոնավ ու ծանրացած,
Հողոտ կույտերն ընկած տերեւների,
Ձեռքս կմխրճեմ խոր ավելի։
Եվ կհանեմ մի բուռ — խճաքարեր: Սա՝ քեզ երեք,
Սա՝ չորս
(Կաթիլները կանցնեն իմ մատների միջով,
Եվ պղտորված ջուրը կխառնվի ջրին):
Իսկ քարերն այս, հոգյակ: Երեքը՝ քեզ,
Մեկն ինձ:
Բայց չէ, սա էլ վերցրու։
Քեզ պետք կգա, վերցրո՛ւ:—
Եվ հեռանում ես դու ինձնից թեթեւությամբ, դեպի անհունություն,
Որտեղ յուրաքանչյուր քաշը գանձ է ասես:
