Ընտանի կենդանիներ
Ես քնեցի կանաչ մի բլրակի վրա,
Եվ արթնացա ձայնից հոնգուր-հոնգուր լացիս.
Երազումս տեսա երկու բարիների,
Պայծառ ու երջանիկ երկու արարածի:
Երազում իմ ջահել օրերն էին հեռու,
Եվ այդ երկուսի հետ ես տուն էի գնում,
Մեկը սիրում էր իր կորած ապաստանը,
Մեկն էլ դժբախտացած տիրոջն ապաստանի:
Ես կնքեցի նրանց անուններով ոսկի,
Հարբած գինիներից դատարկ-մատարկ խոսքի —
Թող գայլ լինի սոված, ասենք, ստվերը շան,
Բայց հո կատվի մռութն առյուծի է նման:
Ես քնեցի կանաչ մի բլրակի վրա,
Երբ արթնացա՝ շուրջս կյանքի ոչ մի նշան.
Ոչ շուն, ոչ էլ կատու, միայն ես եմ, որբս,
Եվ այս ճանապարհը մշուշի մեջ աշնան։
Եվ կարո՞ղ է միթե խելքը գլխին մեկը
Այսքան հեռուներում կպած լինել պոչիս:
Ոչ ոք կողքիս չկա, սառնություն է փչում նոյեմբերյան մեգը,
Ու ես քարշ եմ գալիս, եւ մրսում եմ, ո՛չ տան — ճամփին օտարության:
