ბოლო ელეგია

                                   Quid mihi vobiscum est, infelix cura, libelli...
                                                                             Ovid, Tristia, II, 1
                  (ახლა მე თქვენთვის მცალია, უბედური წიგნებისა
                  და ლექსებისთვის? ოვიდიუსი. სევდიანი ელეგიები.
                                                      წიგნი. II,1. პერ. ზ. მოროზკინა)

კარგი, მშვიდობით, ჩემო საბრალო პატარა წიგნო!
      გტოვებ, რომ მარტომ აფრიალო წიგნის ფურცლები,
ჩაისუნთქო და ამოისუნთქო, როგორც ფილტვები,
      როგორც ბეწვი აკორდეონის, შენსავით მწარე
ობოლ და-ძმებში, ლეტეს ნაპირზე მოშრიალე ფოთლებისა და
      სოკორეთა და ასპენების კორომთა შორის.

ჯერ კიდევ დიდხანს უნდა ვიცურო იქეთ ნაპირზე სასაფლაოსთან —
      მანამდე, სანამ არ დავივიწყებ, რას გეძახოდი,
და შენს და-ძმებსაც, ახლობლებს და ყველა ნათესავს;
      სანამ ნავიდან არ გადავხტები, გულს შავი ვერცხლით არ დავისველებ
და არ ვიტყვი: ნუ შრიალებთ, დაწყევლილო წიგნებო,
      მე თქვენ არასოდროს დამიწერიხართ!
შენ კი — ნუ იქნები სევდიანი, ნუ იტირებ და ცუდადაც არ გამიხსენო,
      მე დამივიწყე, მარად ჩამავალი კორომის კანკალით
აკანკალებულ დებს და ძმებს შორის, შენსავით ამ მწარე ობლების...
      ...მაგრამ მალე, მალე ზამთარი მოვა, ფოთლები ჩამოცვივა,
მათ ნესტიან გროვაში კურდღლები და მელიები იშრიალებენ
     და ყველაფერი თეთრი სიზმრით დაიფარება.