Храм з аркадай

У Судакскай крэпасці, калі ад Галоўнай брамы — налева — да локця сцяны — і ўверх, асаблівым на першы бяздзейнаму разяваку з выгляду нічым не адметны, з зубам, які тырчыць у роце слупа адзіным і з паўшар’ем купала па-над васьміграннікам караткашыйным, той дом Божы, куды чарадой з малітвамі мірнымі на вуснах засмяглых адны за аднымі, як хвалі на бераг: са стэпаў дзікіх нахлынулі законапаслухмяныя вернікі Магаметавы спяваць «Ля ілляха ілля-Лла» працягла; па зыбкім ад Лігурыйскіх бяздонняў шляху прышэльцы мастацтваносныя свой строгі выразна «Патэр ностэр» на дыялекце мёртвым паўтараць; са «Шма Ісраэль» далёкай выгнаннікі зямлі, ва ўсім спадзяваючыся на світак, чые літары вядомыя ўсе да адной; прастораў на сушы заваёўнікі і на моры, «Ойча наш» абвяшчаючы, крукам давярацца і сцягам; простых прамыя Марціна грознага пісанняў пераемнікі з «Фатэр унзэр»; адзінапрыродным Вышэйшага ушаноўваючы, з прытонаў вакол старажытнай Ноевай прыстані юдолі выхадцы, каб палка «Хайр мэр» сцвярджаць і песціць сум, розуму нізкаму непадуладны, — усе былі некалі тут, а зараз — у адчынены з васьмі да васьмі вечара музей, дзе фрэскі, міхраб і разнамоўныя па сценах надпісы, уваход свабодны, і ўслухоўваецца ў маленні аднолькава Бог усяго раз’яднанага чалавецтва.