Երկար պառկեցիր դու հողում, ապարդյուն...

* * *

Երկար պառկեցիր դու հողում, ապարդյուն,
անօգուտ, եւ ի վերջո ժամն
ազդարարեց,— զարթեցիր քնից, բարձրացրիր
ծանր գլուխդ, ուղղեցիր ողնաշարդ քարացած,

ճտճտացին ողերդ, խռչալով — զանազան
կայծակներ, մեռյալին ահազդու որոտով
պայթեցին, հպարտ երկինքները հանկարծ դողացին,
մեծ կարկուտ ցանելով քարերին լերկ,

ընթացս— փոխակերպվող սրածայրի
ձգած կաթիլները, նման հատիկների,
համենայն դեպս, աճելու բաղձանք էին, քան թե
չաճելու, իբրեւ զմրուխտե խոտ կամ

խաժ անտառ, եւ էլի ինչ-որ ճամփա
մասնակի: — Դու հողում պառկեցիր երկար։
Ապարդյուն, իզուր, բայց — ահա թե ինչ,
ազնվորեն ոմնին դիմավորեցիր, ժամանակ,—

քանզի լավ է քնել, զզված շփոթից,—
անզարթում, անշարժ դարը քո կարճատեւ,—
քան քայլերով խավարում շփոթեցնել՝ մանր
կողանման երեսը շոշափելով,

հազվադեպ գայթել, ուրախ ծիծաղելով,
մարգարեանալ, թե՝ «Ամեն ինչ լավ է, փառավոր» —
դրա համար էլ քեզ կանչում են, անվամբ,
գետահո՜ս ձայն — չգիտնալով իսկականը։