ტყეში გმირულში და მწუხარეში...

                      * * *

ტყეში გმირულში და მწუხარეში,
განთქმული გლინკას ჰენგოვერით,
სახეს მითოშავდა ჭიდან ზევით,
წყალი გაყინული, რომ ვსვი პეშვით.
ბორი ცნობილია მხურვალებით.
ჯერ ბრუნდებოდა და მიდიოდა,
ღრუბლებს ანათებდა, ღრუბლებს ქვევით,
ეკლიან გვირგვინზე იღიმოდა.

მითხარი, მაშინ რა ვიხილეთ?
ამ საღად მოაზროვნე ღიმილის ქვეშ,
ჯერ რომ მონასტერში დაგვიპირეს,
ლამის ცხენები არ შეგვიკაზმეს.
და შენც არ გაწურე სობოლის ქვეშ,
ფსკოვის პალადინის საცეცები.
მე კი ყველაფერში ობოლი ვწერ,
ქვითარს რომ მატანდნენ მარკეტები.

შენ რუს ძიძას ჰგავდი არც თუ ოდნავ,
თითქოს მის ტანსაცმელს ატარებდი,
ტანზე მოტმასნილი ისე გქონდა,
რომ არ გეშინოდა სახარების,
აკვანს დარაჯობდი ხელმწიფისას:
რომ არ გაცივდეს ან ივნოს რამე...

ზღრუბლი ბრწყინვალების შეშლილია,
თითქოს კვლავ მამულებს გადაწვავენ