Көңілсіз адамдар

Қайғы ма, қасірет пе?!
Мұңлықтар ма адасып жасы жеткен,
көңілі жауар бұлттай ешкішектеніп,
көңілсіз адамдар бізге келді,
тойлатуға келді — мереке-думан, кешті шет көріп,

Қайғы шашып кірпігі әр, бет-жүзіне қарашы,
бір ғасырда бір туар, мыңжылдықтан адасып,
келген болар бізге олар, қайғырғаны мін бе екен,
ол да адам баласы?!

Ебіл де дебіл болады ұнатпай өзгені,
ұнамай бір шаттықтың құралай көздері,
жұбанышың жұбаныш емес,
қуанышыңа қуана алмаймыз деді.

Көңілсіз жандар — көңілсіз салатын әні,
ішке қарай ағады көздің жасы,
көңілсіз жандар — өмірсіз жаратылады,
неге оларды осынша сөз қыласың?

Жалыққан, ығы болған, мұң шалған жанарларын
сезімі бар да шығар. Ғажайып тоса ма алдан?
Қайтейін мен сендерді, көңілсіз адамдарым,
адасқан бейуақытта, жүректің шашы ағарған.

Өмір сұлу емес оларға, гүл-гүл емес,
жүректің мұңын жолға қалдырған,
көретіні тек сағым бұлдыр елес,
жеңілді ме, жеріді ме тағдырдан.

Сонша азапты олардың қуануы,
ескерткіш боп қайғысы — таудай мүсін.
Келді ортаға күрсінтіп бұла күні,
кетті ме әлде арқалап адамзаттың бар қайғысын?!