ლექსები მდიდარ ყმაწვილზე

მე მდიდარი ყმაწვილი ვარ, ვწუხ, რომ უნდა
განვეშორო ეფესოს მზეს, შევკრა გუდა,
განვეშორო ბეწვის კამზოლს, ალისფრიანს, ძლიერ ბეჭდით,
ქუდზე ბუმბული რომ ბრწყინავს.

ეს ამაყი, ტუჩებთან რომ ნაკეცი აქვს,
ახალგაზრდა რაინდი და ასკეტია,
მხედარია, სიარულიც ასეთი აქვს,
ნიკაპს წვერი შებუმბლული დარჩენია.

ეს კუნთებიც ბოჭკოებით ცემენ ლიმფებს,
არფის ხმებით უცქერიან ლამაზ ნიმფებს,
მწყობრი რითმის სარკეებით, ღვთის წყალობით,
ბრწყინვალებით, ნისლით, სიცხით, საგალობლით!

მიწას ვუფრთხი, მატლები რომ მრავლდებიან,
მთვარეს ვუფრთხი, ჩამოტეხილ ფრთა-გვერდიანს,
ზეიმს ვუფრთხი, ბუზებს რომ აქვთ ლაღი ფრენა,
მეფეს ვუფრთხი, სულით ღარიბს რომ ვერ ხედავს!

მე შენ მოგცემ, გისახსოვრებ საბერს ქამრით,
კამიზოლს და ბეჭედს აუზების ქარგით,
რქას გაჩუქებ, დაგაყენებ ღვთიურ გზაზე,
იმ უცნობი ახალგაზრდა ღმერთისაკენ!

მე მას მივცემ ნორჩის სახეს, გულს და თვალებს,
ყველა თმის ღერს თავისუფლად მონარნარეს,
თვით გულსაც კი, თავის შხამიანი თაფლით,
სიცოცხლეს და ცის ვარსკვლავებს შავი სარტყლით.