Рўзи ғалаба

Канори тиреза як ибриқ,
Дурахшад аз анвори ахтар.
Нишонаш бибандад ба сустӣ,
Хаёлаш дар он рўзи маҳшар.

Ба чашмаш ҳаме нимаравшан
Битобид симои ёрон.
Ҷавонию оромиш, аммо
Зи чашмони ў ҳам гурезон.

Хуш он гаҳ, ки бо қалби лабрез,
Ба зидди бадӣ рафт майдон.
Аҷал ҳам хуш ояд дар он дам,
Чу созад убур аз барат он.

Ва ҳатто наметарсад аз марг,
Аҷал обила шуд ба рўҳаш.
Мисоли ҳамон шаҳри пинҳон,
Ки орад ба хотир шукўҳаш.

Барои чунин шаҳри армон,
Ки маънии будан варо буд.
Бихезад алайҳи ҳама марг,
Агарчанд дасти қазо буд...

Ва ҳатто дар ин ҳоли вазнин,
Ки мушкилтар аз ҳамлаи ҷанг.
Ватанро хатар ар биёяд,
Ба ҳифзаш ҳамесозад оҳанг.

Чунин ид бошад зи баҳраш,
Шудан пок аз ҳар гуноҳе.
Дурахшад ситора ба ёдаш,
Шабони шубонро чу моҳе.