Клеопатра*
Ҳовлини хазонлар қоплар, исириқ тутатгайман Тангри шарафи учун,
Ёнғин ичра қолган Миср сингари сени забт этарман қиш келмай бурун.
Тағин тўлдиради қисмат ўзининг саватларин бир-бир, ёғилгайдир наф,
Помпей кемалари денгизга чўкар, тортар Энобабр аскарлари саф.
Юлдузлар шуъласин сочмаган лаҳза, лавҳалар туманда қотганда ҳазин,
Тинглайман, сени, эй Клеопатра, одамлар маломат қилаётганин.
Ишонишга ҳаққим йўқ бўҳтонларга, фақат сенсан менинг
илҳомбахшим, боқ,
Сўнгги давр макридек, эшик ортида Октавий беркиниб турибди, бироқ.
Ёстиқ бамисоли булутдек шишган, сен мени ҳар лаҳза аврамоққа шай,
Бунинг тузоқлигин билмасман, сенинг тимсолингда ногоҳ ўлим кўрингай.
Ҳеч кимни маломат қилмай, кафтингда менга сен сув тутиб
турарсан бот-бот,
Энтикасан: «Оҳ, Антоний, Антоний! Мени унутасан ўлганинг заҳот!»
Қарталарга маҳзун тикиларсан ва қўрқув, кўзёшингни тутмассан пинҳон,
Қутича ичига беркитилган ул кобрага ҳаммаси олдиндан аён.
Энг охирги мартнинг тошқини аро мен заррин зулматга дейман дафъатан:
«Бугун ўламан, эй Клеопатра, бироқ учрашармиз сен-ла қайтадан!»
Ер узра асрлар ўтди орадан, шуъласин таратар ўзга оташ, чўғ,
Сен эса тўшакка суянганингча мени ҳануз таниб улгурганинг йўқ.
Ҳечқиси йўқ! Сени унутолмадим! Ҳамон ўша юлдуз домидаман, лек...
Мен чиқарман сени олгани пешвоз, бир замон Мисрга кириб боргандек!
