თაბაშირის ნიჩბის შხეფმა...

        * * *      
თაბაშირის ნიჩბის შხეფმა,
გოგოს გზა აურია,
ისე ნაზად იღიმება,
თითქოს გაზაფხულია.

ვერცხლის საღებავის ლაქებს,
ბზინვარებას ბრმა თვალთა,
კეკლუცად უთამაშებს,
თვალებს დაუფარავად.

წვრილი წელი გამოზნიქა,
ბზარებში და სვეტებში,
თითქოს მართლა არ გაფრინდა,
ჩვენს მხარეში ეს წლები.

ის პიონერული ვნება,
სიყმაწვილის ტრუსებში,
იყო ქალწულობის მცველად,
სამოცდაათი წელი.

თაბაშირი, ფანერები,
ეს ყოფითი ერზაცი,
შენ სამოცდაათი წელი,
პიონერებს ნებავდი.

მხურვალება რაოდენი,
იყო შეშლილ გოგოში.

სად ვიყავით, სად მოვედით?
ზამთარში ვართ?

როგორში?