Դեմքերն են վեր հառում...
* * *
Դեմքերն են վեր հառում
եղինջը, աստղածաղիկը, սուսամբարը։
Ընդարձակ շալաշում՝ արտասվող ուռու,
հոպոպը պրծավ նորոգումն իր բարի։
Ես աչքերս եմ փակում ու տեսնում նորեն,
թե ինչպես, դողալով, ծաղիկը վարսանդն է բացում,
անտառի ձիագու նախշավոր մինարեն
եւ մարմնախաչիկը՝ բարբարուկի դեղնածուփ։
Կյանքը խշշում է շոգ արյան հոսքով
ու վազում ավշի առվակներով զով,
իսկ գետը խնդում, կիտում է հոնքերը՝
լողացնելով դրան հանգային ծեսով։
Մրջյուններն ափով գնում են շարվեշար,
եւ քամին ջարդում է ճղներն անխնա,
եւ բզզում են հանգերն ասես մեղվապար,
եւ կրետների հետ աղմկում նման։
Հրեշտակն է թացվում կապույտում տերեւահամ,
թիթեռնիկը ճախրում — լուսապսակում,
եւ այնպիսի՜ — ունկ դիր — բարեբեր ժամ է,
ասես ամառվա վերջն են պսակում։
Ուզում է սոճին՝ նախաբազկի քույրը,
ջրի երեսին ասեղներն իր վար գային,
տեսնում, թե աղբյուրն իր բանարվեստով ոնց է վարարում՝
մարմինն արարելով բազմաղմուկ Վոլգայի։
