Իմ բոյի եղինջը տաճարի ավերակաց դեմ...
* * *
Իմ բոյի եղինջը տաճարի ավերակաց դեմ
վառեց արմունկները, կառչեց շաղգամից։
Իսկ երբ մեծացավ, մայրն ասաց խստադեմ,
ճամփելով իր որդուն Մոսկվա. «Մի՛ խմիր»։
Լավ է հիշում իր հավուճիվերի ձմեռոցը,
միայն ոչ այնպիսի մարդն, ինչպիսին ես եմ,
կածաններ ու ծոցեր քանիցս
փոխած, ալիքներ, եզերքներ ու սեր,
ի վերջո, գոգաթի եւ նրա մինչզոնընկերը՝ քոնն են։
Ըստ այդու՝ պատանդ, ում բախտը չի բերում,
ետպատերազմյան խեղճ քրոնիկոնից
փողային շեփորի ձայնն եմ տարբերում։
Չէ՞ որ երբեմնի մեր նախնյաց
զանգը չէր ուղեկցում՝ ժողվելով շեմին տան,
ոնց հարկառու ագռավներ՝ ճյուղերին թառած...
Մթնշաղված օրն ի սկզբանե
դժգունեց եւ ատոմներն անքանակ
թվում են ո՛չ թե իսկական, այլ կրկնագիր-կրկնակ։
