ჩაპაევი და სიცარიელე
(ფრაგმენტი რომანიდან)
მარიას მოეჩვენა, რომ ის დადიოდა სამხატვრო გალერეის გრძელ დარბაზში — მიმდებარე სამყაროს სეგმენტები, რომლებიც დროდადრო ჩნდებოდნენ მსოფლიოს დაბინდული გარსიდან, თავისი რუტინული სიმშვიდით, ძალიან ჰგავდნენ აქტუალური ხელოვნების ობიექტებს. გზადაგზა ხვდებოდა ნიშნები წარწერებით „ვალუტის გაცვლა“, გლუვპირიანი დანებით დასერილი სკამები და უამრავი ცარიელი ქილა, რაც იმაზე მეტყველებდა, რომ ახალი თაობის არჩევანი მაინც ლუდი იყო.
კვამლიდან გამოდიოდნენ და მერე ისევ უჩინარდებოდნენ მასში რამდენიმე ავტომატიანი ადამიანი. მარიას კი ვითომ ვერც ამჩნევდნენ და მარიაც იმავეთი პასუხობდათ. მათ გარეშე საკმარისად იყვნენ ისინი, ვისაც ის ახსოვდა და ფიქრობდა. რამდენი იყო — მილიონი? ათობით მილიონი? მარიამ ზუსტად არ იცოდა მათი რიცხვი, მაგრამ დარწმუნებული იყო, რომ თუ ყველა გული, რომელიც მას ბედმა გამოუწერა, ერთხმად იფეთქებდა უნისონში, მაშინ მათი შერწყმული ხმაური ბევრად უფრო ძლიერი იქნებოდა, ვიდრე ყრუ აფეთქებები მდინარის გაღმა.
მარიამ ირგვლივ მიმოიხედა, გაბრწყინებული თვალები დააწვრილა და შეეცადა გაეგო რა ხდებოდა.
სადღაც არც ისე შორს — სად ზუსტად კვამლის გამო კარგად არ ჩანდა — დროდადრო ისმოდა ხმაური, ძაღლების ყეფა და ყვირილი, როგორც ეს სტადიონზე ხდება ხოლმე გოლის რომ გაიტანენ. მარიამ არ იცოდა რა ეფიქრა — იქნებ ფილმს იღებდნენ მდინარის გაღმა, იქნებ ახალი რუსები საქმეებს აარჩევდნენ, უფრო ახლებთან. ნეტავ მალე დამთავრებულიყოს ეს ყველაფერი, თორემ ვინ იცის კიდევ რამდენი ახალგაზრდა სიმპათიური ბიჭი დაეცემოდა ასფალტზე განგმირული გულით.
მარიამ დაიწყო ფიქრი იმის შესახებ, როგორ შეემსუბუქებინა ამ ცხოვრების გაუსაძლისი ტვირთი ყველასთვის, ვინც ღმერთმა იცის რატომ, ახლა კვამლის შავ ღრუბლებში ტრიალებდა, რომელიც ცას და მზეს ფარავდა. მის ნათელ, კაშკაშა გონებას განუზრახველი სურათები დაუდგა თვალწინ — აი, ის უბრალო კაბით შედის მოკრძალებულ, მოწესრიგებულ ბინაში. მეპატრონეები სხედან მაგიდასთან სამოვარის გვერდით, სიყვარულით უყურებენ მას და მან იცის, რომ არაფრის თქმა არ არის საჭირო, უბრალოდ უნდა იჯდეს მოპირდაპირე მხარეს და სიყვარულით უმზიროს მათ. ან ეს: საავადმყოფოს პალატაში, არასასიამოვნო საწოლებზე მიმოწოლილია ხალხი, მისი გამოსახულება ისეა ჩამოკიდებული კედელზე, რომ ყველამ შეხედოს საწოლებიდან და ცოტა ხნით დაივიწყონ თავიანთი უბედურება და ტკივილები.. .
ეს ყველაფერი მშვენიერი იყო, მაგრამ მან ბუნდოვნად ესმოდა, რომ ეს საკმარისი არ იყო — არა, ამ სამყაროს სჭირდებოდა ძალა, უხეში და შეუპოვარი, რომელსაც შეეძლო, საჭიროების შემთხვევაში, წინააღმდეგობა გაუწიოს ბოროტებას. მაგრამ სად შეიძლებოდა ამ ძალის ნახვა? და როგორი უნდა იყოს ის? მარიამმა არ იცოდა ამ კითხვებზე პასუხი, მაგრამ გრძნობდა, რომ სწორედ ამიტომ დადიოდა ახლა ამ ტანჯული ქალაქის სანაპიროზე.
ქარმა წამით გაფანტა მის გარშემო არსებული ღრუბელი და მარიას მზის სხივი დაეცა. მან ხელისგულით დაიფარა სახე და უცებ მიხვდა, სად უნდა ეძია პასუხი — რა თქმა უნდა, ის იყო იმ უთვალავ გულსა და გონებაში, რომლებიც მას აქ ეძახდნენ და აიძულეს განსხეულებულიყო ამ კვამლის სანაპიროზე. ყველა მათგანი, როგორც იქნა, გაერთიანდა ცნობიერების ერთ ოკეანეში, მილიონობით თვალით უყურებდა ტელევიზორის ეკრანს და მთელი ეს ოკეანე ღია იყო მისი მზერისთვის.
ირგვლივ მიმოიხედა და თავიდან ვერაფერი დაინახა, რაც დაეხმარებოდა. არა, რა თქმა უნდა, ცნობიერების ამ ოკეანეში ყოვლისმომცველი ძალა იყო წარმოდგენილი და უმეტეს შემთხვევაში — დაახლოებით იგივენაირად, ჩამოყალიბდა გარკვეული ზოგადი სურათი: ახალგაზრდა კაცი პატარა თავით და განიერი მხრებით, ორმაგიანი ჟოლოს ქურთუკით, ფართოდ გაშლილი ფეხებით მდგომი გრძელ ციდან ჩამოსულ მანქანასთან.
ეს მანქანა ძალიან ბუნდოვანი იყო და ამავე დროს ჰაერით გაჟღენთილი. ყველა, ვისი სულიც მარიამ დაინახა, სხვადასხვა მოდელს წარმოადგენდა. ასეთივე იყო ერთი ახალგაზრდაც — ძალიან მიახლოებითი, მხოლოდ ვარცხნილობა, ოდნავ ხვეული წაბლისფერი ზღარბივით თმა განასხვავებდა ჩვეულებრივისგან. მეორეს მხრივ, ქურთუკი უკიდურესი სიზუსტით იყო შესრულებული და თუ კარგად მოინდომებდი, მის ოქროს ღილაკებზე წარწერების წაკითხვაც კი შეიძლებოდა. მაგრამ მარიამმა ეს არ გააკეთა. საქმე, ბოლოს და ბოლოს, ის კი არ იყო, თუ რა ეწერა ღილაკებზე, არამედ ის იყო, თუ როგორ უნდა გაეერთიანებინა ეს ყოვლისმომცველი ძალა თავის თვინიერ სიყვარულთან.
მარია გაჩერდა და ერთ-ერთ გრანიტის კვარცხლბეკს მიეყრდნო, რომელიც გალავნის თუჯის მოაჯირებს ყოფდა. საჭირო იყო პასუხის ძებნა ისევ გონებაში და სულებში, რომლებიც მას ენდობოდნენ, მაგრამ ამჯერად, — მარიამ ეს ნამდვილად იცოდა — საშუალო აზრები არ იყო საკმარისი. საჭირო იყო...
«იქ ერთი ჭკვიანი ქალი მაინც უნდა იყოს», — გაიფიქრა მან.
და ეს ჭკვიანი ქალი თითქმის მაშინვე მოიძებნა. მარიამ არ იცოდა მისი სახელი, ვინ იყო და არც როგორ გამოიყურებოდა — წამიერად ანათებდნენ მაღალი წიგნების კარადები, საბეჭდი მანქანის ფურცლებით სავსე მაგიდა და იქვე ეკიდა მამაკაცის ფოტო, ამაზრზენი ხვეული ულვაშებით და პირქუში მზერით — ამ ყველაფერს მარია თითქოს შავ-თეთრი, ძალიან ძველი ტელევიზორის შიგნიდან ხედავდა, რომელიც ოთახის ცენტრში კი არ იყო, არამედ სადღაც კუთხეში. ვიზუალური გამოსახულებები ისე ძალიან სწრაფად გაქრა, რომ მარიამ ნანახი ვერც აღიქვა, შემდეგ კი ისინი სხვა ფიქრებმა შეცვალეს.
მარიას თითქმის არაფერი ესმოდა ამ გაურკვეველი ცნებებისა, რომელიც მის წინაშე იხსნებოდა; გარდა ამისა, ეს ქარიშხალი იყო რაღაცნაირად მოღრუბლული და პირქუში, როგორც მტვრის ტალღა, რომელიც ამოდის, როცა ძველი ეკრანი ვარდება კარადიდან. მარიამ დაასკვნა, რომ საქმე ჰქონდა ძალიან დაბინძურებულ და არც თუ ისე ნორმალურ ცნობიერებასთან და როცა ყველაფერი დასრულდა, მან დიდი შვება განიცადა. მისი სულის ვარდისფერ სიცარიელეში მკაფიო სიტყვები ისმოდა — «ლამაზი ქალბატონი» (აქ გასაგები იყო ვისზე იყო საუბარი), «უცხო» (ასევე), შემდეგ სიტყვა «საქმრო» (რომელიც რატომღაც დიდი ასოებით ციმციმებდა), შემდეგ სიტყვა «სტუმარი“ (ასევე დიდი ასოებით). იქეთ ეკიდა გაუგებარი სიტყვათა წყობა „ალქიმიური ქორწინება“ და მის უკან — რაღაც სრულიად გაუგებარი: „დასვენება ამაოა, ჭიშკარზე ვაკაკუნებ“. სწორედ აქ დასრულდა ფიქრი — მას შემდეგ, კიდევ ერთხელ, გაბრწყინდა მამაკაცის ფოტო გაბრაზებული მზერითა და გრძელი ჩამოკიდებული ულვაშით, რომელიც უფრო ცხვირის ქვეშ ამოსული წვერი იყო.
დაბნეულმა მიმოიხედა ირგვლივ. ირგვლივ ძირითადად ისევ კვამლი იყო. მარიამ იფიქრა, შესაძლოა სადღაც ახლოს იყო ჭიშკარი, რომელზეც დააკაკუნებდა და რამდენიმე ფრთხილი ნაბიჯი გადადგა სიბნელეში. სიბნელემ მაშინვე ყველა მხრიდან შემოუარა, ის შეშინდა და ისევ სანაპიროსკენ გამოიქცა, სადაც ჯერ კიდევ ენთო შუქი.
- «და რომც დააკაკუნო», — გაიფიქრა მან, — «ვინ გახსნის?»
მის უკან მანქანის ძრავის ხმა მოისმა. მარია სანაპიროს მოაჯირს მიეჯაჭვა და შიშით დაელოდა, თუ რა გამოვიდოდა ბურუსიდან. გავიდა რამდენიმე წამი და უცებ გვერდით, როგორც „თოლია“, ფერადი ლენტებით მორთული, გრძელი შავი მანქანა გაცურადა — ეს იყო, როგორც მიხვდა, საქორწინო ეკიპაჟი. მანქანა გადაჭედილი იყო მდუმარე ხალხით; მისი ფანჯრებიდან რამდენიმე ავტომატის ლულა იყო გამოყოფილი და სახურავზე ორი ყვითელი დიდი და პატარა რგოლი ბრჭყვიალებდა.
მარიამ თვალები გააყოლა „თოლიას“ და შუბლზე ხელი აიფარა. რა თქმა უნდა, მიხვდა. დიახ. ზუსტად. ორი ბეჭედი ეს იყო — სიძე, სტუმარი, სპონსორი. „ალქიმიური ქორწინება“ თუმცა გაუგებარი იყო, მაგრამ, კარგი ადვოკატი ჰყავდა და გაარკვევდა. მარიამმა თავი გააქნია და გაიღიმა. როგორ ვერ მიხვდა უმარტივესს, ყველაზე მნიშვნელოვანს ამდენი ხნის განმავლობაში? რაზე ფიქრობდა ნეტავ?
ირგვლივ მიმოიხედა, მიახლოებითი ორიენტაცია აიღო შუქის მიმართულებით და ხელები დასავლეთისკენ გაიშვირა (ცხადი იყო, რომ საქმრო იქიდან გამოჩნდებოდა).
— მოდი! ჩაიჩურჩულა მან და მაშინვე იგრძნო სამყაროში რაღაც სიახლის შემოსვლა.
ახლა მხოლოდ შეხვედრის მოლოდინი რჩებოდა. იგი წინ გაიქცა, სიხარულით გრძნობდა, როგორ მცირდებოდა მანძილი მასსა და საქმროს შორის — ის, როგორც მან უკვე იცოდა, მისკენ მიდიოდა იმავე სანაპიროზე, მაგრამ, მისგან განსხვავებით, არ ჩქარობდა, რადგან ეს მის ბუნებაში არ იყო.
მარია სასწაულებრივად გადაახტა ღია კანალიზაციის ლუქს, რომელიც მოულოდნელად გამოჩნდა ნისლში, შეანელა სვლა და ჯიბეებში რაღაცის ძებნა დაიწყო. გაახსენდა, რომ თან არც სარკე ჰქონდა და არც კოსმეტიკური ჩანთა. ერთი წამით სასოწარკვეთილებამ შეიპყრო — ისიც კი გაიფიქრა, სადმე გზაზე გუბე ენახა და შიგ ჩაეხედა, მაგრამ სასოწარკვეთა ისევე სწრაფად გაიფანტა, როგორც გამოჩნდა — მარიამს გაახსენდა, რომ შეეძლო საქმროს წინაშე გამოსულიყო, როგორიც სურდა.
ცოტა ხანს ფიქრობდა. დაე, ნახოს ძალიან ახალგაზრდა გოგონა, გადაწყვიტა მან, ორი წითელი ნაწნავით, ნათელი სახით და... იყოს რამე ლამაზი დეტალი — საყურეები? ბეისბოლის ქუდი? სულ ცოტა დროღა რჩებოდა და ბოლო მომენტში მარიამ კაშკაშა ვარდისფერი ყურსასმენები მოირგო თავზე, თვალები ასწია და წინ დაიწყო ყურება.
წინ, კვამლის მოღრუბლულ ნაწილაკებში, რაღაც მეტალი გაბრწყინდა და მაშინვე გაქრა. მერე ცოტა უფრო ახლოს გამოჩნდა და ისევ სიბნელეში გაუჩინარდა. უეცრად ქარმა ნისლი გვერდით გადაისროლა და მარიამ დაინახა მაღალი, ბრჭყვიალა ფიგურა, რომელიც ნელა მიდიოდა მისკენ. ამავდროულად, მან შენიშნა — ან მოეჩვენა, რომ ამ ფიგურის ყოველ ნაბიჯზე დედამიწა ოდნავ ირყეოდა. ლითონის კაცი მასზე ბევრად მაღალი იყო და მისი უზომოდ ლამაზი სახე აბსოლუტურად არ გამოხატავდა რაიმე გრძნობას. მარიას შეეშინდა და უკან დაიხია — გაახსენდა, რომ სადღაც მის უკან იყო ღია ლუქი, მაგრამ თვალს ვერ აშორებდა ლითონის ტორსს, რომელიც მიიწევდა მისკენ, როგორც ყინულის ბორცვზე უზარმაზარი ყინულმჭრელის ცხვირი.
ზუსტად მაშინ, როცა უკვე მზად იყო დაეყვირა, მეტალის კაცში საოცარი ტრანსფორმაცია მოხდა. ჯერ მის ცქრიალა თეძოებზე გამოჩნდა ძალიან შინაურული ზოლებიანი ტრუსი, შემდეგ თეთრი მაისური, შემდეგ სხეულმა შეიძინა გარუჯული ადამიანის კანის ნორმალური ფერი და ფეხებიც შარვლით შეიმოსა, ტანი პერანგით და ზოლიანი ჰალსტუხით და საოცარი სილამაზის ჟოლოსფერი ორბორტიანი ოქროს ღილებიანი პიჯაკით. მხოლოდ მაშინ დაწყნარდა მარია. მაგრამ ჟოლოსფერი პიჯაკით დიდხანს ვერ დატკბნენ მისი თვალები — ის გაუჩინარდა გრძელი ნაცრისფერი ქურთუკის ქვეშ, რომელიც ზემოდან მოესხა. სტუმარს ფეხებზე შავი ფეხსაცმელი ეცვა, სახეზე კი შავი სარკისებური სათვალე ეკეთა და მარიამ საქმროში არნოლდ შვარცნეგერი ამოიცნო — დიახ, როგორც უცებ მიხვდა, ეს არ შეიძლებოდა სხვა ვინმე ყოფილიყოს.
ის მის წინ იდგა და ჩუმად უყურებდა შავი ოთკუთხა სათვალეებით; ტუჩებზე სუსტი ღიმილი დასთამაშებდა. მარიამ სათვალეებში თავისი ანარეკლი დაინახა და ყურსასმენები გაისწორა.
— ო, ღვთისმშობელო, — ჩუმად თქვა შვარცენეგერმა.
ის ლაპარაკობდა გამომეტყველების გარეშე, უტყვი, მაგრამ სასიამოვნო ხმით.
— არა, ძვირფასო, — თქვა მარიამ, — გაიღიმა და მოკეცილი ხელები მკერდთან მიიტანა, — უბრალოდ მარია.
— უბრალოდ მარია, — გაიმეორა შვარცენეგერმა.
— დიახ, — თქვა მარიამ. — შენ არნოლდი ხარ?
— რა თქმა უნდა, — თქვა შვარცენეგერმა.
მარიამ პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, მაგრამ უცებ აღმოჩნდა, რომ სათქმელი აბსოლუტურად არაფერი ჰქონდა. შვარცენეგერი მაინც ჩუმად უყურებდა მას და იღიმებოდა. მარიამ თვალები დახარა და გაწითლდა, შემდეგ კი შვარცენეგერი, მოსიყვარულე, მაგრამ დაუძლეველი ძლიერი მოძრაობით, შემობრუნდა და გვერდით დაიყენა. მარიამ ახედა მას და გაუღიმა მის ცნობილ, იდუმალ ღიმილს. შვარცენეგერმა მხარზე ხელი დაადო. მარიამ მისი ხელის სიმძიმე იგრძნო, შემდეგ კი მისი მეხსიერებიდან მოულოდნელი სურათი აღდგა — ლენინი ხის მორს მიათრევს შაბათობაზე. ლენინის მხრის ზემოთ სურათზე მხოლოდ მორის კიდე ჩანდა და მარიამ იფიქრა, რომ შესაძლოა სინამდვილეში ეს არ იყო მორი, არამედ რაიმე ძლიერი არსების ხელი, რომელზეც ლენინს მხოლოდ დახრილად და ღიმილით შეეძლო ყურება, როგორც მას ახლა შვარცენეგერზე. მეორე მომენტში მარია მიხვდა, რომ რაღაც სრულიად შეუფერებელს ფიქრობდა და ეს ყველაფერი თავიდან ამოიგდო.
შვარცენეგერმა სახე მისკენ მოაბრუნა.
— შენი თვალები, — თქვა მან მონოტონურად, — აივაზოვსკის ტილოს ჰგავს.
მარია გაოცებული შედგა. იგი არ ელოდა ასეთ სიტყვებს, რასაც შვარცენეგერი, როგორც ჩანს, მაშინვე მიხვდა. შემდეგ მოხდა რაღაც უცნაური — ან შეიძლება ეს ნამდვილად არ მოხდა, მხოლოდ მარიას მოეჩვენა — შვარცენეგერის მუქი სათვალეების შიგნიდან რაღაც ძლივს შესამჩნევი წითელი ასოები აციმციმდა, როგორც ეს ხდება გაშვებულ ხაზზე, და ამავდროულად რაღაც ჩუმი ხმაური, თითქოს იქ კომპიუტერის მყარი დისკი იყო ჩართული. მარიამ შეშინებული უკუიქცა, მაგრამ მაშინვე გაახსენდა, რომ შვარცენეგერი, ისევე როგორც თავად, პირობითი არსებაა და ნაქსოვია ათასობით რუსული ცნობიერებისგან, რომლებიც მასზე ფიქრობენ იმ მომენტში, ხოლო სხვა ადამიანებს შეიძლება ჰქონდეთ ძალიან განსხვავებული აზრები მასზე.
შვარცენეგერმა თავისუფალი ხელი მაღლა ასწია, თითები ჰაერში აამოძრავა და სიტყვებს დაუწყო ძებნა.
— არა, — თქვა მან ბოლოს, — შენ არ გაქვს თვალები, არამედ მარგალიტები!
მარიამ მას ნდობით ახედა. შვარცენეგერმა ნიკაპი კისრამდე ჩასწია, თითქოს მარიას სათვალეს შიგნით ყურების საშუალება არ მისცა.
— აქ ბევრი კვამლი არის, — თქვა მან, — რატომ მივდივართ ამ სანაპიროზე?
— არ ვიცი, — უპასუხა მარიამ.
შვარცენეგერი შებრუნდა და მარია პირდაპირ კვამლში შეიყვანა. რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ მარიას შეეშინდა, რადგან კვამლი იმდენად გახშირდა, რომ არაფერი ჩანდა, არც შვარცენეგერი — მხოლოდ ხელის იმ ნაწილს ხედავდა, რომელიც მხარზე ედო.
— საიდან ამდენი კვამლი? — ჰკითხა მარიამმა. — როგორც ჩანს, არაფერი იწვის.
— «CNN», — უპასუხა შვარცენეგერმა.
— რა, წვავენ რამეს?
— არა, თქვა შვარცენეგერმა. — აჩვენებენ.
მიხვდა მარია, რომ ალბათ ყველა, ვინც მასზე და შვარცენეგერზე ფიქრობდა, ახლა CNN-ს უყურებდა და CNN რაღაც კვამლს აჩვენებდა, მაგრამ ამდენ ხანს?
— არაუშავს, — თქვა უხილავმა შვარცენეგერმა. — მალე დასრულდება.
მაგრამ კვამლი არ მთავრდებოდა და ისინი უფრო და უფრო შორს მიდიოდნენ სანაპიროდან. მარიას უცებ გაუელვა აზრმა, რომ შვარცენეგერის ნაცვლად, შესაძლოა, მის გვერდით რამდენიმე წუთით სხვა დადიოდა — იქნებ ის, ვინც ლენინს დაჰყურებდა შაბათობაზე და ამ აზრმა ისე შეაშინა, რომ მექანიკურად გაისწორა ყურსასმენები და ჩართო მუსიკა. მუსიკა იყო უცნაური და რატომღაც არეული — ხანდახან გიტარა და საყვირები იწყებდნენ ტკბილ სიმღერას სიყვარულზე, შემდეგ უცებ გაწელილი ელექტრონული ყმუილი ისმოდა, რომელიც ძალიან წააგავდა მგლის ხმას, მაგრამ მაინც ეს სჯობდა შორეული აფეთქებების და ადამიანთა გაურკვეველი ხმების მოსმენას.
უცებ კვამლიდან რაღაც ფიგურა პირდაპირ მარიასკენ გამოფრინდა და მკერდში ძლიერად ჩაარტყა. მარიამ იყვირა და მის წინ დაინახა მამაკაცი დალაქავებულ სამოსში, ავტომატით ხელში. კაცმა მარიას ახედა, მაგრამ შვარცნეგერმა მარიას მხრიდან ხელი აიღო, კაცი მაღლა აწია და შორს მოისროლა. ხელი მარიას მხარს დაუბრუნდა და მარიაც მის მკვრივ ტანს მოეჭირა.
— ეხ, კაცებო, კაცებო, — ჩუმად ჩაილაპარაკა მან.
კვამლმა ნელ-ნელა გაფანტვა დაიწყო. მარიამ კვლავ შეხედა შვარცნეგერის სახეს, შემდეგ კი მთელ მის სხეულს, რომელიც გახსნის წინ ნაჭერგადაფარებული ძეგლივით იდგა ღია ნაცრისფერი მოსასხამის ქვეშ.
— არნოლდ, — ჰკითხა მან, — სად მივდივართ?
— შენ რა, არ იცი? — განაცხადა შვარცენეგერმა.
მარია გაწითლდა და თავი დაბლა დახარა.
”მართლა რა არის ეს — ალქიმიური ქორწინება? — ფიქრობდა იგი, — და არ მეტკინება? მოგვიანებით რა იგულისხმება? ეს ხომ უკვე ბევრჯერ მოხდა“.
მაღლა ახედა და ლოყაზე ცნობილი ღრმულები დაინახა — შვარცენეგერი იღიმოდა. მარიამმა თვალები დახუჭა და რადგან თავისი ბედნიერებისა არ სჯეროდა, იქით წავიდა, სადაც მხარზე დადებული ხელი მიანიშნებდა.
როცა შვარცენეგერი გაჩერდა, მან თვალები გაახილა და დაინახა, რომ ირგვლივ კვამლი თითქმის აღარ იყო. ისინი იდგნენ უცნობ ქუჩაზე, გრანიტით გაწყობილ ძველ სახლებს შორის. ქუჩა მიტოვებული იყო, მხოლოდ შორს, სადაც ნაპირი კვამლის ზოლის მიღმა დარჩა, ავტომატიანი მოხრილი სილუეტები უაზროდ ირეოდნენ. შვარცენეგერი რატომღაც უცნაურად ყოყმანობდა ადგილზე — მარიას ეჩვენებოდა, რომ გაუგებარი ხასიათის ეჭვები ღრღნიდა მას და შეშინებული ფიქრობდა, რომ ეს ეჭვები მას ეხებოდა.
„სასწრაფოდ უნდა ითქვას რაღაც რომანტიული, — გაიფიქრა მან. — და კონკრეტულად რა უნდა ითქვას? ამას არ აქვს მნიშვნელობა».
— იცი, არნოლდ, — დაიწყო მან და მისკენ მიიწია, — უცებ... არ ვიცი, იქნებ სულელურად მოგეჩვენოთ... მაგრამ შემიძლია გულწრფელი ვიყო შენთან, არა?
— რა თქმა უნდა, — თქვა შვარცენეგერმა და შავი სათვალე მისკენ მიაბრუნა.
— როცა შენს გვერდით ვარ, ძალიან მინდა აფრენა! მეჩვენება, რომ ცა ძალიან ახლოს არის!
შვარცენეგერმა თავი ასწია და მაღლა აიხედა.
კვამლის ზოლებს შორის მართლაც იყო კაშკაშა ცისფერი ცა — ვერ იტყოდი, რომ განსაკუთრებით ახლოს იყო, მაგრამ ვერც შორად მყოფს უწოდებდი.
— აჰ, — გაიფიქრა მარიამმა, — რაზე ვლაპარაკობ.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო გაჩერება.
— და შენ, არნოლდ — გინდა აფრინდე?
შვარცენეგერი წამით დაფიქრდა.
— მე მინდა,— თქვა მან.
— შენთან წამიყვან? ბოლოს და ბოლოს, მე... — მორცხვად გაიღიმა მარიამმა, — ბოლოს და ბოლოს, ასეთი მიწიერი ვარ.
შვარცენეგერი კიდევ ერთი წამით დაფიქრდა.
— კარგი, თქვა მან, — მე წამოგიყვან.
მან მიმოიხედა ირგვლივ, ცდილობდა მისთვის ცნობილი ღირშესანიშნაობების მოძებნას და, როგორც ჩანს, იპოვა ისინი, რადგან მტკიცედ აიტაცა მარიას მკლავი და წინ წაათრია. მარია გაოცებული იყო პოეტური აბსტრაქციიდან მოქმედებაზე ასეთი სწრაფი გადასვლით, მაგრამ მაშინვე იფიქრა, რომ ასე უნდა მოქცეულიყო ნამდვილი მამაკაცი.
შვარცენეგერმა ის გრძელი სტალინური სახლის გასწვრივ მიათრია. რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ მარია მოერგო მის სწრაფ ნაბიჯებს და ხალათის ბოლოზე ჩაებღაუჭა. ის გრძნობდა, რომ როგორც კი შეანელებდა სვლას, შვარცენეგერის ხელი გალანტურად მოწოდებული საყრდენი წერტილიდან გადაიქცეოდა ფოლადის ბერკეტად, რომელიც დაუნდობლად მიათრევდა მას ტროტუარზე და რატომღაც ეს აზრი ავსებდა მას უსაზღვრო ბედნიერებით, რომელიც წარმოიშვა მისი მუცლის ძირში და თბილი ტალღები მტელ სხეულზე გავრცელდა.
შენობის ბოლოს რომ მიაღწიეს, შვარცენეგერმა ტრიუმფალური თაღის მსგავს კარიბჭეს გვერდი აუარა და ისინი ეზოში აღმოჩნდნენ... მარიამს მოეჩვენა, რომ ისინი სხვა ქალაქში გადავიდნენ. აქ იდგა დილის ურღვევი სიჩუმე; კვამლი არსად არ იყო და ძნელი დასაჯერებელიც კი იყო, რომ სადღაც ძალიან ახლოს, ავტომატებით შეშფოთებული ხალხი მოძრაობდა.
შვარცენეგერმა ნამდვილად იცოდა, სად მიჰყავდა მარია. მათ საქანელებით შემოიარეს პატარა სათამაშო მოედანი და ვიწრო გადასასვლელების ლაბირინთში დაჟანგებულ ავტოფარეხებს შორის ჩაიძირნენ. მარია შიშნარევი სიამოვნებით ფიქრობდა, რომ სადღაც აქ, სწრაფად და ცოტა უხერხულად, ალქიმიური ქორწინება მოხდებოდა — როცა მოულოდნელად გადასასვლელი ცარიელ სივრცეში გადაიზარდა, რომელიც გარშემორტყმული იყო ყველა მხრიდან სხვადასხვა ფერისა და სიმაღლის თუნუქის კედლებით.
თუმცა სივრცე მთლად ცარიელი არ იყო. ფეხქვეშ, როგორც მოსალოდნელი იყო, ბოთლები ეყარა, ასევე იყო რამდენიმე ძველი საბურავი, ლადას დაქუცმაცებული კარი და დიდი რაოდენობით სხვადასხვა კვაზი-მექანიკური ნამსხვრევები, რომლებიც ყოველთვის გროვდება ავტოფარეხებთან.
გარდა ამისა, იყო თვითმფრინავიც.
მან თითქმის მთელი თავისუფალი ადგილი დაიკავა, მაგრამ მარიამ ის ბოლოს დაინახა — ალბათ იმიტომ, რომ ტვინი თვალებიდან გამოსულ სიგნალებს რამდენიმე წამის განმავლობაში ფილტრავდა. მარიამი შეშინდა.
„საიდან მოხვდა აქ თვითმფრინავი? ფიქრობდა ის, — თუმცა, მეორეს მხრივ, საიდან მოხვდა აქ შვარცენეგერი? მაგრამ მაინც ძალიან უცნაურია“.
— რა არის ეს? ჰკითხა მან.
— ეს არის ვერტიკალურად აფრენისა და დაჯდომის ავიაგამანადგურებელი „Harier“-ი, — თქვა შვარცენეგერმა, — „A-4 მოდელი».
მარიამ ლოყაზე ცნობილი ღრმულები დაინახა — შვარცენეგერი იღიმებოდა. მან ოდნავ შეჭმუხნა ფუმფულა წარბები, მის სულში შიში ეჭვიანობამ შეცვალა მინისა და ლითონისგან დამზადებული უზარმაზარი ხომალდის მიმართ, რომელიც აშკარად არანაკლებ ადგილს იკავებდა შვარცენეგერის გულში, ვიდრე თავად.
შვარცენეგერი თვითმფრინავისკენ წავიდა. საკუთარ ფიქრებში ჩაფლული მარია მაშინვე ადგილს ვერ მოწყდა, მერე კი უცებ ისე შენჯღრა, თითქოს შვარცენეგერი ტრაქტორი იყო და ის კი მასზე მიმაგრებული სასოფლო-სამეურნეო მისაბმელი.
— მაგრამ აქ მხოლოდ ერთი ადგილია, — თქვა მან, როცა კაბინის შუშიანი გუმბათის ქვეშ სავარძლის საზურგე დაინახა.
— ეს არ არის საშიში, — თქვა შვარცენეგერმა, აიყვანა და ერთი მსუბუქი მოძრაობით ფრთაზე შემოსვა.
მარიამმა ფეხები ასწია და დახრილ დურალუმინის თვითმფრინავზე დადგა. ქარი უბერავდა, ტანსაცმელი ფრიალებდა და ფიქრობდა, რომ რომანტიკული როლები ყოველთვის გამოდიოდა.
— და შენ? ჰკითხა მან.
მაგრამ შვარცენეგერი უკვე კაბინაში იყო — ის საოცრად სწრაფად და ოსტატურად ავიდა, მარია კი ფიქრობდა, რომ ეს ალბათ მონტაჟი ან კომბინირებული გადაღება იყო. კაბინიდან თავი გამოყო, გაიღიმა და ცერა თითსა და საჩვენებელ თითებში მოქცეული ბეჭედი აჩვენა; მარიამ იფიქრა, რომ ეს შეიძლება ნიშნობის ბეჭედი ყოფილიყოს.
— ფიუზელაჟზე დაჯექი, — უთხრა შვარცენეგერმა, — იქ, სადაც ფრთები მთავრდება. ნუ გეშინია, წარმოიდგინე, რომ ეს არის კარუსელი, წარმოიდგინე, რომ ცხენზე ზიხარ.
— შენ რა, აპირებ რომ...
შვარცენეგერმა თავი დაუქნია.
მისი შავი სათვალე პირდაპირ მარიას სულში იყურებოდა და მიხვდა, რომ ახლა, სწორედ ახლა წყდებოდა მისი ბედი. ეს ნამდვილი გამოცდა იყო. შვარცენეგერთან დაახლოებული ქალი არ უნდა ყოფილიყოს მშიშარა და ვულგარული არსება, რომელიც მხოლოდ სექსუალური და ბინძური ნიშნით იქნებოდა შესაფერისი დუნე სერიული ინტრიგებისთვის. ის ღიმილით უნდა შეხვედროდა ყოველგვარ ხიფათს და განსაცდელს და არ გაეცა თავისი გრძნობებ. მარიამ გაღიმება სცადა და იგრძნო, რომ ღიმილი ოდნავ დუნე გამოვიდა.
— არაჩვეულებრივი იდეაა, — უპასუხა მან, — მაგრამ მე არ გავიყინები?
— ჩვენ დიდხანს არ ვიქნებით, — თქვა შვარცენეგერმა, — დაჯექი.
მარიამ მხრები აიჩეჩა, ფრთხილად გაემართა ფიუზელაჟისკენ, რომელიც ფრთების სიბრტყეს ზემოთ თევზის ხერხემალივით იყო გაშლილი და დაჯდა.
— არა, თქვა შვარცენეგერმა, — ამაზონივით შენ დაჯდები მაშინ, როცა ჩემს რანჩოში წავალთ კალიფორნიაში. ახლა კი სწორად დაჯექი. ქარი გადაგისვრის.
მარია ერთი წუთით შეყოყმანდა.
— მიბრუნდი, — უთხრა მას.
შვარცენეგერმა ტუჩის მარცხენა კუთხით გაიღიმა და მიბრუნდა. მარიამმა დურალუმინს გადააბიჯა და ფიუზელაჟში მოთავსდა. ქვემოდან ცივი და ნამიანი, ნესტიანი ლითონი შეიგრძნო; ოდნავ წამოიწია, რომ ქურთუკი მოეხურა და უცებ მოეჩვენა, რომ მისი სხეულის ყველაზე ნაზი ნაწილები ზურგზე მწოლიარე რკინის კაცის კუთხოვან თეძოებზე იყო შემოხვეული — თითქოს ძერჟინსკის ქარისგან წაქცეულ ნაწილებზე ან რამე ჯოჯოხეთური რობოტზე. იგი შეკრთა, მაგრამ ეს ხანმოკლე ჰალუცინაცია მაშინვე დასრულდა. თუმცა მალევე იგრძნო, რომ მაცივრიდან გამოტანილ ტაფაზე იჯდა. მას სულ უფრო ნაკლებად მოსწონდა ის, რაც ხდებოდა.
— არნოლდ, — მიმართა მან, — დარწმუნებული ხარ, რომ ეს უნდა გავაკეთოთ?
მას ეს სიტყვები სრულიად განსხვავებული ვითარებისთვის ჰქონდა შემონახული, მაგრამ ახლა ისინი თავისით ამოვარდნენ მისი პირიდან. შვარცენეგერი რამდენიმე წამით დაფიქრდა.
— შენ ხომ გინდოდა ასვლა, — თქვა მან, — მაგრამ თუ გეშინია...
— არა, — თქვა მარიამ, — სულაც არ მეშინია. უბრალოდ ძალიან ბევრ თავსატეხს გიჩენ.
— არავითარი თავსატეხი, — თქვა შვარცენეგერმა, — ახლა დიდი ხმაური იქნება, ამიტომ გაიკეთე ყურსასმენები. სხვათა შორის, რას უსმენ?
— „ჯიჰად კრიმსონი, — თქვა მარიამ და ყურებზე პატარა ვარდისფერი ბალიშები შეისწორა.
შვარცენეგერს სახე ქვად ექცა. რომ არა ქარისგან აშლილი წყალბადის ზეჟანგით გაუფერულებული თმა, მარია გადაწყვეტდა, რომ ვიღაცამ გადამღები ჯგუფიდან ნამდვილი შვარცენეგერი მანეკენით ჩაანაცვლა.
— რა მოხდა? ჰკითხა შეშინებულმა.
შვარცენეგერი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში არ ინძრეოდა. უცნაური წითელი ბზინვარები კანკალებდა მისი სათვალეების ლინზებზე. მარიას ეგონა, რომ ეს იყო ხმელი ნეკერჩხლის ფოთლების ანარეკლი, რომელიც გარაჟების უკან ამოდიოდა.
— არნი, — დაუძახა მან.
შვარცენეგერს პირი რამდენჯერმე აუკანკალდა, შემდეგ კი, როგორც ჩანს, მოძრაობის უნარი ისევ დაუბრუნდა. თავი ისეთი ხრაშუნით მოაბრუნა, თითქოს კისერში ქვიშა ეყარა.
— კრიმსონ ჯიხარდი? — ისევ ჰკითხა.
— ჯიხარდ კრიმსონი, — უპასუხა მარიამ — ნუსრათ ფატეჰ ალი ხანი რობერტ ფრიპთან ერთად. და რა?
— ისე, — თქვა შვარცენეგერმა, — არაფერი.
მისი თავი კაბინაში გაუჩინარდა. ქვემოთ, სადღაც თვითმფრინავის ლითონის მუცლის ქვეშ, ელექტრული ზუზუნი ისმოდა, რომელიც რამდენიმე წამში გადაიზარდა ძლიერ ურჩხულისნაირ ღრიალში. მარიამ ყურებში ბალიშებთან ქაფი იგრძნო. მერე ცოტა თავბრუ დაეხვა და ავტოფარეხებმა ქვემოთ და უკან დაიწყეს ცურვა.
ნავივით გვერდიდან გვერდზე მოძრავი „ჰარიერი“ ვერტიკალურად მაღლა აიწია. მარიამ არც კი იცოდა, რომ თვითმფრინავებს ასე ფრენა შეეძლოთ. უნდოდა თვალების დახუჭვა, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა შიშზე ძლიერი იყო და ერთ წუთზე ნაკლებ დროში ისევ გაახილა.
პირველი, რაც დაინახა, როცა თვალები გაახილა, იყო ფანჯარა, რომელიც პირდაპირ მისკენ მოექანებოდა. ის იმდენად ახლოს იყო, რომ მარიამ ოთახში ტელევიზორის ეკრანზე აშკარად დაინახა ტანკი, რომელმაც ლულა მისი მიმართულებით მიმართა. ეკრანზე გამოსახულმა ტანკმა გაისროლა, იმავ წამს თვითმფრინავი ძლიერ გადაიხარა და კედლიდან შორს გაფრინდა. მარიამ, რომელიც კინაღამ ფრთიდან გადავარდა, შიშისგან იკივლა, მაგრამ თვითმფრინავი სწრაფად გასწორდა.
— ანტენას მოეჭიდე! — დაიყვირა ხელების ქნევით შვარცენეგერმა და თავი კაბინიდან გამოყო.
მარიამმა თვალები დახარა. მის პირდაპირ იყო მოგრძო მეტალის საგანი ბოლოში მომრგვალებული ძირით და გაუკვირდა მანამდე როგორ ვერ შეამჩნია იგი. ის მოკლე და ვიწრო ვერტიკალურ ფრთას ჰგავდა და მარიამს მაშინვე გაუჩნდა ასოციაციები, თუმცა მისი ზომა გაცილებით დიდი იყო, ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში. ერთი შეხედვით მის სულში შიში მხიარულმა ენთუზიაზმმა შეცვალა, რაც მას ძალიან აკლდა ამ დაღლილ მიგელებთან, დაუბანელ ლენებთან და მთვრალ ივანებთან.
აქ ყველაფერი სულ სხვაგვარად იყო: ანტენის მრგვალი დაბოლოვება დაფარული იყო პატარა ნახვრეტებით, რომელიც ოდნავ წააგავდა შხაპის ონკანს და ამავდროულად ცხოვრებისა და სიყვარულის არაამქვეყნიურ ფორმებზე გაფიქრებინებდა. მარიამ თითი მისკენ გაიშვირა და კითხვის ნიშნით შეხედა შვარცენეგერს. მან დაუქნია, ფართოდ გაიღიმა და მის კბილებიდან მზემ გამოანათა.
მარია ფიქრობდა, რომ ის, რაც ახლა მის თავს ხდებოდა, მისი ბავშვობის ოცნების ასრულება იყო. ზოგიერთ ფილმში ზღაპრებზე დიდხანს უყურებდა ნახატებს და წარმოიდგენდა თავს, ცაში დრაკონის ან უზარმაზარი ფრინველის ზურგზე რომ დაფრინავდა — ახლა კი ეს რელობაში ხდებოდა. შეიძლება მთლად ასე არ იყო, გაიფიქრა მან, მაგრამ ოცნებები ყოველთვის ხომ ისე არ ხდება, როგორც ჩვენ გვინდა.
თვითმფრინავი ოდნავ დაიხარა და მარიამ შეამჩნია, რომ ეს მოხდა აშკარად იმის გამო, რომ იგი ანტენას შეეხო. უფრო მეტიც, თვითმფრინავის მოძრაობა მისთვის რაღაც გასაოცრად ანიმაციური ჩანდა — თითქოს ანტენა მისი ყველაზე მგრძნობიარე ნაწილი იყო. მარიამმა ხელი გადაუსვა ფოლადის ღეროს და ზემოდან მუჭში მოხვია. „ჰარიერმა“ ფრთები ააფრიალა და კიდევ რამდენიმე მეტრით მაღლა ავიდა. მარიას მოეჩვენა, თითქოს თვითმფრინავი ისე იქცეოდა, როგორც საწოლზე მიბმული ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია მლავებში მოიქციოს და მხოლოდ მთელი სხეულით ცდილობს რაღაცის მიღწევას.
სახალისო იყო, მაგრამ მაინც ზედმეტად ჩახლართული — მარია ამ უზარმაზარ ფოლადის ჩიტს, ავტოფარეხებს შორის ცარიელ სივრცეში ჩვეულებრივ დასაკეც საწოლს ამჯობინებდა. მაგრამ შვარცენეგერთან, მისი აზრით, სხვაგვარად არ შეიძლებოდა. მან მზერა კაბინისკენ გადაიტანა, მაგრამ ბევრი რამ ვერ დაინახა, რადგან მიმნაზე მზე ირეკლებოდა.
ამასობაში თვითმფრინავი უფრო და უფრო მაღლა მიდიოდა. სახლების სახურავები შორს დარჩა და მარიას წინ მოსკოვის დიდებული პანორამა გადაიშალა.
ყველგან ბრჭყვიალებდა ეკლესიების გუმბათები და ამის გამო ქალაქი უზარმაზარ ტყავის ქურთუკს ჰგავდა, მჭიდროდ მოფენილი უაზრო მოქლონებით. მოსკოვის თავზე გაცილებით ნაკლები კვამლი იყო, ვიდრე მარიას ეჩვენებოდა, როცა სანაპიროზე დადიოდა. ზოგიერთ ადგილას ის მართლაც სახლებზე მაღლა ადიოდა, მაგრამ ყოველთვის ვერ არჩევდა, ხანძარი იყო ეს, ქარხნის ბუხრის გამონაბოლქვი თუ უბრალოდ დაბალი ღრუბელი.
მიუხედავად თითოეული შემადგენელი ნაწილის სრული სიმახინჯისა, ქალაქის ზოგადი იერსახე უაღრესად ლამაზი იყო, თუმცა გაუგებარი იყო ამ სილამაზის წყარო. რუსეთთან ყოველთვის ასეა, გაიფიქრა მარიამ და ხელები ცივ მეტალს გადაუსვა — აღფრთოვანებისგან ტირი, მაგრამ თუ კარგად დააკვირდები რითი ხარ აღფრთოვანებული, შეიძლება გული აგერიოს.
უეცრად თვითმფრინავი მის ქვეშ დატრიალდა, მშინვე ანტენის ნახვრეტიანი ღილაკი ფიუზელაჟს დაეჯახა და დაბლა დაეშვა.
მარიამმა მზერა კაბინისკენ გადაიტანა. შუშის მიღმა შვარცენეგერის თავის უმოძრაო ქერა ზურგი მოჩანდა. შენიშნა, რომ თვითმფრინავის ცხვირი ნელა და რატომღაც გაურკვევლად ტრიალებდა. გაუცნობიერებლად ფიუზელაჟიდან ფრთებს შორის ბრტყელ უბანზე (სადაც მაშინ ანტენის ღეროს ქურთუკი დახია) გადავიდა და კაბინისკენ გაძვრა.
ფარანი ღია იყო. ფრთაზე მწოლიარე მარიამ თავი ასწია და დაიყვირა:
— არნი! არნი!
მაგრამ პასუხი არ იყო. იგი ფრთხილად წამოდგა და ისევ დაიძახა, — არნი!
შვარცენეგერმა თავი მისკენ მიაბრუნა.
— მადლობა ღმერთს! — აღმოხდა მარიას.
შვარცენეგერმა სათვალე მოიხსნა.
მისი მარცხენა თვალი ოდნავ შევიწროებული იყო და გამოხატავდა ძალიან მკაფიო და ამავდროულად განუზომლად რთულ ვითარებას, რომელთა შორის იყო სიცოცხლის სიყვარული, ძალა, ჯანსაღი სიყვარული ბავშვების მიმართ, ამერიკული საავტომობილო ინდუსტრიის მორალური მხარდაჭერა იაპონიასთან რთულ ბრძოლაში, სექსუალური უმცირესობების უფლებების აღიარება, მსუბუქი ირონია ფემინიზმის შესახებ და მშვიდი გაცნობიერება იმისა, რომ დემოკრატია და იუდეო-ქრისტიანული ღირებულებები საბოლოოდ დაამარცხებენ ამ ქვეყნად ყველა ბოროტებას.
მაგრამ მისი მარჯვენა თვალი ძალიან განსხვავებული იყო. მას ალბათ თვალიც არ ეთქმოდა. მისი დახეული ბუდიდან მრგვალი მინის ლინზა, სისხლის გამხმარი ზოლებით, რომელიც დიდ ეკალს წააგავდა, უცნაურად უყურებდა მარიას.
შვარცენეგერმა გაიღიმა. ამავდროულად, მისი სახის მარცხენა მხარე გამოხატავდა იმას, რაც ღიმილისას არნოლდ შვარცენეგერის სახემ უნდა გამოხატოს — ეს ადამიანი არასდროს არაფერს დააშავებს და თუ ის კლავს რამდენიმე სულელს, მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კამერა მათ არაადამიანურობას დააფიქსირებს. მაგრამ ღიმილი მხოლოდ მისი სახის მარცხენა მხარეს რჩებოდა, მარჯვენა კი სრულიად უცვლელი იყო — ცივი, ყურადღებიანი და საშინელი.
— არნოლდ, — თქვა მარიამ დაბნეულმა და ფეხზე წამოდგა, — არნოლდ, რატომ ასე? შეწყვიტე ამის კეთება!
მაგრამ შვარცენეგერმა არ უპასუხა. თვითმფრინავი მკვეთრად დაეშვა და მარია ფრთაზე გადმოაგდო. ჰაერში მან რამდენჯერმე გამოდო სახე გამოშვერილ დეტალებს, ფიქრობდა, რომ ძირს ეცემოდა და თვალები დახუჭა, რათა არ დაენახა მისკენ მფრინავი ხეები და სახურავები. მაგრამ რამდენიმე წამში ყველაფერი დალაგდა და მანაც ოდნავ გაახილა თვალები.
აღმოჩნდა, რომ იგი ფრთის ქვეშ ეკიდა — მისი ქურთუკის კაპიუშონი რაღაც დეტალს იყო გამობმული და მარიამმა იცნო რაკეტა, რომელიც თავისი გაფართოებული ქობინით, ცოტათი ჰგავდა ანტენას, რომელსაც ის რამდენიმე წუთის წინ ეხებოდა.
მარიამ გაიფიქრა, რომ შვარცენეგერი უბრალოდ სასიყვარულო თამაშებს აგრძელებდა. მაგრამ ეს უკვე ზედმეტი იყო — სახეზე რამდენიმე სისხლჩაქცევა ჰქონდა და გატეხილი ტუჩებიდან სისხლი პირში იღვრებოდა.
— არნოლდ, — დაიყვირა მან და ხელები კაბინისკენ გააქნია, — შეწყვიტე! მე ასე არ მინდა! გესმის? მე ასე არ მინდა! ასე შენ გინდა! ისე, როგორც შენ გინდა, მე მტკივა!
— არა? — ჩაეკითხა ის.
— არა! არა!
— OK. — თქვა შვარცნეგერმა. — You are fired.
მერე მისი სახე უკან გავარდა და წარმოუდგენელმა ძალამ მარია თვითმფრინავიდან, რომელიც რამდენიმე წამში პაწაწინა ვერცხლისფერ ჩიტად გადაიქცა, შორს გასტყორცნა. მარიამ სახე წინ მიიბრუნა და შეამჩნია მისკენ მცურავი ოსტანკინოს სატელევიზიო კოშკის შუბი. მის შუა ნაწილზე გასქელება სწრაფად გაიზარდა ზომაში და შეჯახებამდე ერთი წუთით ადრე მარიამ აშკარად დაინახა რამდენიმე ადამიანი თეთრ პერანგებში და ჰალსტუხებში, რომლებიც მაგიდასთან ისხდნენ და გაოცებული უყურებდნენ მას სქელი მინიდან.
მარიას მოეჩვენა, რომ ის დადიოდა სამხატვრო გალერეის გრძელ დარბაზში — მიმდებარე სამყაროს სეგმენტები, რომლებიც დროდადრო ჩნდებოდნენ მსოფლიოს დაბინდული გარსიდან, თავისი რუტინული სიმშვიდით, ძალიან ჰგავდნენ აქტუალური ხელოვნების ობიექტებს. გზადაგზა ხვდებოდა ნიშნები წარწერებით „ვალუტის გაცვლა“, გლუვპირიანი დანებით დასერილი სკამები და უამრავი ცარიელი ქილა, რაც იმაზე მეტყველებდა, რომ ახალი თაობის არჩევანი მაინც ლუდი იყო.
კვამლიდან გამოდიოდნენ და მერე ისევ უჩინარდებოდნენ მასში რამდენიმე ავტომატიანი ადამიანი. მარიას კი ვითომ ვერც ამჩნევდნენ და მარიაც იმავეთი პასუხობდათ. მათ გარეშე საკმარისად იყვნენ ისინი, ვისაც ის ახსოვდა და ფიქრობდა. რამდენი იყო — მილიონი? ათობით მილიონი? მარიამ ზუსტად არ იცოდა მათი რიცხვი, მაგრამ დარწმუნებული იყო, რომ თუ ყველა გული, რომელიც მას ბედმა გამოუწერა, ერთხმად იფეთქებდა უნისონში, მაშინ მათი შერწყმული ხმაური ბევრად უფრო ძლიერი იქნებოდა, ვიდრე ყრუ აფეთქებები მდინარის გაღმა.
მარიამ ირგვლივ მიმოიხედა, გაბრწყინებული თვალები დააწვრილა და შეეცადა გაეგო რა ხდებოდა.
სადღაც არც ისე შორს — სად ზუსტად კვამლის გამო კარგად არ ჩანდა — დროდადრო ისმოდა ხმაური, ძაღლების ყეფა და ყვირილი, როგორც ეს სტადიონზე ხდება ხოლმე გოლის რომ გაიტანენ. მარიამ არ იცოდა რა ეფიქრა — იქნებ ფილმს იღებდნენ მდინარის გაღმა, იქნებ ახალი რუსები საქმეებს აარჩევდნენ, უფრო ახლებთან. ნეტავ მალე დამთავრებულიყოს ეს ყველაფერი, თორემ ვინ იცის კიდევ რამდენი ახალგაზრდა სიმპათიური ბიჭი დაეცემოდა ასფალტზე განგმირული გულით.
მარიამ დაიწყო ფიქრი იმის შესახებ, როგორ შეემსუბუქებინა ამ ცხოვრების გაუსაძლისი ტვირთი ყველასთვის, ვინც ღმერთმა იცის რატომ, ახლა კვამლის შავ ღრუბლებში ტრიალებდა, რომელიც ცას და მზეს ფარავდა. მის ნათელ, კაშკაშა გონებას განუზრახველი სურათები დაუდგა თვალწინ — აი, ის უბრალო კაბით შედის მოკრძალებულ, მოწესრიგებულ ბინაში. მეპატრონეები სხედან მაგიდასთან სამოვარის გვერდით, სიყვარულით უყურებენ მას და მან იცის, რომ არაფრის თქმა არ არის საჭირო, უბრალოდ უნდა იჯდეს მოპირდაპირე მხარეს და სიყვარულით უმზიროს მათ. ან ეს: საავადმყოფოს პალატაში, არასასიამოვნო საწოლებზე მიმოწოლილია ხალხი, მისი გამოსახულება ისეა ჩამოკიდებული კედელზე, რომ ყველამ შეხედოს საწოლებიდან და ცოტა ხნით დაივიწყონ თავიანთი უბედურება და ტკივილები.. .
ეს ყველაფერი მშვენიერი იყო, მაგრამ მან ბუნდოვნად ესმოდა, რომ ეს საკმარისი არ იყო — არა, ამ სამყაროს სჭირდებოდა ძალა, უხეში და შეუპოვარი, რომელსაც შეეძლო, საჭიროების შემთხვევაში, წინააღმდეგობა გაუწიოს ბოროტებას. მაგრამ სად შეიძლებოდა ამ ძალის ნახვა? და როგორი უნდა იყოს ის? მარიამმა არ იცოდა ამ კითხვებზე პასუხი, მაგრამ გრძნობდა, რომ სწორედ ამიტომ დადიოდა ახლა ამ ტანჯული ქალაქის სანაპიროზე.
ქარმა წამით გაფანტა მის გარშემო არსებული ღრუბელი და მარიას მზის სხივი დაეცა. მან ხელისგულით დაიფარა სახე და უცებ მიხვდა, სად უნდა ეძია პასუხი — რა თქმა უნდა, ის იყო იმ უთვალავ გულსა და გონებაში, რომლებიც მას აქ ეძახდნენ და აიძულეს განსხეულებულიყო ამ კვამლის სანაპიროზე. ყველა მათგანი, როგორც იქნა, გაერთიანდა ცნობიერების ერთ ოკეანეში, მილიონობით თვალით უყურებდა ტელევიზორის ეკრანს და მთელი ეს ოკეანე ღია იყო მისი მზერისთვის.
ირგვლივ მიმოიხედა და თავიდან ვერაფერი დაინახა, რაც დაეხმარებოდა. არა, რა თქმა უნდა, ცნობიერების ამ ოკეანეში ყოვლისმომცველი ძალა იყო წარმოდგენილი და უმეტეს შემთხვევაში — დაახლოებით იგივენაირად, ჩამოყალიბდა გარკვეული ზოგადი სურათი: ახალგაზრდა კაცი პატარა თავით და განიერი მხრებით, ორმაგიანი ჟოლოს ქურთუკით, ფართოდ გაშლილი ფეხებით მდგომი გრძელ ციდან ჩამოსულ მანქანასთან.
ეს მანქანა ძალიან ბუნდოვანი იყო და ამავე დროს ჰაერით გაჟღენთილი. ყველა, ვისი სულიც მარიამ დაინახა, სხვადასხვა მოდელს წარმოადგენდა. ასეთივე იყო ერთი ახალგაზრდაც — ძალიან მიახლოებითი, მხოლოდ ვარცხნილობა, ოდნავ ხვეული წაბლისფერი ზღარბივით თმა განასხვავებდა ჩვეულებრივისგან. მეორეს მხრივ, ქურთუკი უკიდურესი სიზუსტით იყო შესრულებული და თუ კარგად მოინდომებდი, მის ოქროს ღილაკებზე წარწერების წაკითხვაც კი შეიძლებოდა. მაგრამ მარიამმა ეს არ გააკეთა. საქმე, ბოლოს და ბოლოს, ის კი არ იყო, თუ რა ეწერა ღილაკებზე, არამედ ის იყო, თუ როგორ უნდა გაეერთიანებინა ეს ყოვლისმომცველი ძალა თავის თვინიერ სიყვარულთან.
მარია გაჩერდა და ერთ-ერთ გრანიტის კვარცხლბეკს მიეყრდნო, რომელიც გალავნის თუჯის მოაჯირებს ყოფდა. საჭირო იყო პასუხის ძებნა ისევ გონებაში და სულებში, რომლებიც მას ენდობოდნენ, მაგრამ ამჯერად, — მარიამ ეს ნამდვილად იცოდა — საშუალო აზრები არ იყო საკმარისი. საჭირო იყო...
«იქ ერთი ჭკვიანი ქალი მაინც უნდა იყოს», — გაიფიქრა მან.
და ეს ჭკვიანი ქალი თითქმის მაშინვე მოიძებნა. მარიამ არ იცოდა მისი სახელი, ვინ იყო და არც როგორ გამოიყურებოდა — წამიერად ანათებდნენ მაღალი წიგნების კარადები, საბეჭდი მანქანის ფურცლებით სავსე მაგიდა და იქვე ეკიდა მამაკაცის ფოტო, ამაზრზენი ხვეული ულვაშებით და პირქუში მზერით — ამ ყველაფერს მარია თითქოს შავ-თეთრი, ძალიან ძველი ტელევიზორის შიგნიდან ხედავდა, რომელიც ოთახის ცენტრში კი არ იყო, არამედ სადღაც კუთხეში. ვიზუალური გამოსახულებები ისე ძალიან სწრაფად გაქრა, რომ მარიამ ნანახი ვერც აღიქვა, შემდეგ კი ისინი სხვა ფიქრებმა შეცვალეს.
მარიას თითქმის არაფერი ესმოდა ამ გაურკვეველი ცნებებისა, რომელიც მის წინაშე იხსნებოდა; გარდა ამისა, ეს ქარიშხალი იყო რაღაცნაირად მოღრუბლული და პირქუში, როგორც მტვრის ტალღა, რომელიც ამოდის, როცა ძველი ეკრანი ვარდება კარადიდან. მარიამ დაასკვნა, რომ საქმე ჰქონდა ძალიან დაბინძურებულ და არც თუ ისე ნორმალურ ცნობიერებასთან და როცა ყველაფერი დასრულდა, მან დიდი შვება განიცადა. მისი სულის ვარდისფერ სიცარიელეში მკაფიო სიტყვები ისმოდა — «ლამაზი ქალბატონი» (აქ გასაგები იყო ვისზე იყო საუბარი), «უცხო» (ასევე), შემდეგ სიტყვა «საქმრო» (რომელიც რატომღაც დიდი ასოებით ციმციმებდა), შემდეგ სიტყვა «სტუმარი“ (ასევე დიდი ასოებით). იქეთ ეკიდა გაუგებარი სიტყვათა წყობა „ალქიმიური ქორწინება“ და მის უკან — რაღაც სრულიად გაუგებარი: „დასვენება ამაოა, ჭიშკარზე ვაკაკუნებ“. სწორედ აქ დასრულდა ფიქრი — მას შემდეგ, კიდევ ერთხელ, გაბრწყინდა მამაკაცის ფოტო გაბრაზებული მზერითა და გრძელი ჩამოკიდებული ულვაშით, რომელიც უფრო ცხვირის ქვეშ ამოსული წვერი იყო.
დაბნეულმა მიმოიხედა ირგვლივ. ირგვლივ ძირითადად ისევ კვამლი იყო. მარიამ იფიქრა, შესაძლოა სადღაც ახლოს იყო ჭიშკარი, რომელზეც დააკაკუნებდა და რამდენიმე ფრთხილი ნაბიჯი გადადგა სიბნელეში. სიბნელემ მაშინვე ყველა მხრიდან შემოუარა, ის შეშინდა და ისევ სანაპიროსკენ გამოიქცა, სადაც ჯერ კიდევ ენთო შუქი.
- «და რომც დააკაკუნო», — გაიფიქრა მან, — «ვინ გახსნის?»
მის უკან მანქანის ძრავის ხმა მოისმა. მარია სანაპიროს მოაჯირს მიეჯაჭვა და შიშით დაელოდა, თუ რა გამოვიდოდა ბურუსიდან. გავიდა რამდენიმე წამი და უცებ გვერდით, როგორც „თოლია“, ფერადი ლენტებით მორთული, გრძელი შავი მანქანა გაცურადა — ეს იყო, როგორც მიხვდა, საქორწინო ეკიპაჟი. მანქანა გადაჭედილი იყო მდუმარე ხალხით; მისი ფანჯრებიდან რამდენიმე ავტომატის ლულა იყო გამოყოფილი და სახურავზე ორი ყვითელი დიდი და პატარა რგოლი ბრჭყვიალებდა.
მარიამ თვალები გააყოლა „თოლიას“ და შუბლზე ხელი აიფარა. რა თქმა უნდა, მიხვდა. დიახ. ზუსტად. ორი ბეჭედი ეს იყო — სიძე, სტუმარი, სპონსორი. „ალქიმიური ქორწინება“ თუმცა გაუგებარი იყო, მაგრამ, კარგი ადვოკატი ჰყავდა და გაარკვევდა. მარიამმა თავი გააქნია და გაიღიმა. როგორ ვერ მიხვდა უმარტივესს, ყველაზე მნიშვნელოვანს ამდენი ხნის განმავლობაში? რაზე ფიქრობდა ნეტავ?
ირგვლივ მიმოიხედა, მიახლოებითი ორიენტაცია აიღო შუქის მიმართულებით და ხელები დასავლეთისკენ გაიშვირა (ცხადი იყო, რომ საქმრო იქიდან გამოჩნდებოდა).
— მოდი! ჩაიჩურჩულა მან და მაშინვე იგრძნო სამყაროში რაღაც სიახლის შემოსვლა.
ახლა მხოლოდ შეხვედრის მოლოდინი რჩებოდა. იგი წინ გაიქცა, სიხარულით გრძნობდა, როგორ მცირდებოდა მანძილი მასსა და საქმროს შორის — ის, როგორც მან უკვე იცოდა, მისკენ მიდიოდა იმავე სანაპიროზე, მაგრამ, მისგან განსხვავებით, არ ჩქარობდა, რადგან ეს მის ბუნებაში არ იყო.
მარია სასწაულებრივად გადაახტა ღია კანალიზაციის ლუქს, რომელიც მოულოდნელად გამოჩნდა ნისლში, შეანელა სვლა და ჯიბეებში რაღაცის ძებნა დაიწყო. გაახსენდა, რომ თან არც სარკე ჰქონდა და არც კოსმეტიკური ჩანთა. ერთი წამით სასოწარკვეთილებამ შეიპყრო — ისიც კი გაიფიქრა, სადმე გზაზე გუბე ენახა და შიგ ჩაეხედა, მაგრამ სასოწარკვეთა ისევე სწრაფად გაიფანტა, როგორც გამოჩნდა — მარიამს გაახსენდა, რომ შეეძლო საქმროს წინაშე გამოსულიყო, როგორიც სურდა.
ცოტა ხანს ფიქრობდა. დაე, ნახოს ძალიან ახალგაზრდა გოგონა, გადაწყვიტა მან, ორი წითელი ნაწნავით, ნათელი სახით და... იყოს რამე ლამაზი დეტალი — საყურეები? ბეისბოლის ქუდი? სულ ცოტა დროღა რჩებოდა და ბოლო მომენტში მარიამ კაშკაშა ვარდისფერი ყურსასმენები მოირგო თავზე, თვალები ასწია და წინ დაიწყო ყურება.
წინ, კვამლის მოღრუბლულ ნაწილაკებში, რაღაც მეტალი გაბრწყინდა და მაშინვე გაქრა. მერე ცოტა უფრო ახლოს გამოჩნდა და ისევ სიბნელეში გაუჩინარდა. უეცრად ქარმა ნისლი გვერდით გადაისროლა და მარიამ დაინახა მაღალი, ბრჭყვიალა ფიგურა, რომელიც ნელა მიდიოდა მისკენ. ამავდროულად, მან შენიშნა — ან მოეჩვენა, რომ ამ ფიგურის ყოველ ნაბიჯზე დედამიწა ოდნავ ირყეოდა. ლითონის კაცი მასზე ბევრად მაღალი იყო და მისი უზომოდ ლამაზი სახე აბსოლუტურად არ გამოხატავდა რაიმე გრძნობას. მარიას შეეშინდა და უკან დაიხია — გაახსენდა, რომ სადღაც მის უკან იყო ღია ლუქი, მაგრამ თვალს ვერ აშორებდა ლითონის ტორსს, რომელიც მიიწევდა მისკენ, როგორც ყინულის ბორცვზე უზარმაზარი ყინულმჭრელის ცხვირი.
ზუსტად მაშინ, როცა უკვე მზად იყო დაეყვირა, მეტალის კაცში საოცარი ტრანსფორმაცია მოხდა. ჯერ მის ცქრიალა თეძოებზე გამოჩნდა ძალიან შინაურული ზოლებიანი ტრუსი, შემდეგ თეთრი მაისური, შემდეგ სხეულმა შეიძინა გარუჯული ადამიანის კანის ნორმალური ფერი და ფეხებიც შარვლით შეიმოსა, ტანი პერანგით და ზოლიანი ჰალსტუხით და საოცარი სილამაზის ჟოლოსფერი ორბორტიანი ოქროს ღილებიანი პიჯაკით. მხოლოდ მაშინ დაწყნარდა მარია. მაგრამ ჟოლოსფერი პიჯაკით დიდხანს ვერ დატკბნენ მისი თვალები — ის გაუჩინარდა გრძელი ნაცრისფერი ქურთუკის ქვეშ, რომელიც ზემოდან მოესხა. სტუმარს ფეხებზე შავი ფეხსაცმელი ეცვა, სახეზე კი შავი სარკისებური სათვალე ეკეთა და მარიამ საქმროში არნოლდ შვარცნეგერი ამოიცნო — დიახ, როგორც უცებ მიხვდა, ეს არ შეიძლებოდა სხვა ვინმე ყოფილიყოს.
ის მის წინ იდგა და ჩუმად უყურებდა შავი ოთკუთხა სათვალეებით; ტუჩებზე სუსტი ღიმილი დასთამაშებდა. მარიამ სათვალეებში თავისი ანარეკლი დაინახა და ყურსასმენები გაისწორა.
— ო, ღვთისმშობელო, — ჩუმად თქვა შვარცენეგერმა.
ის ლაპარაკობდა გამომეტყველების გარეშე, უტყვი, მაგრამ სასიამოვნო ხმით.
— არა, ძვირფასო, — თქვა მარიამ, — გაიღიმა და მოკეცილი ხელები მკერდთან მიიტანა, — უბრალოდ მარია.
— უბრალოდ მარია, — გაიმეორა შვარცენეგერმა.
— დიახ, — თქვა მარიამ. — შენ არნოლდი ხარ?
— რა თქმა უნდა, — თქვა შვარცენეგერმა.
მარიამ პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, მაგრამ უცებ აღმოჩნდა, რომ სათქმელი აბსოლუტურად არაფერი ჰქონდა. შვარცენეგერი მაინც ჩუმად უყურებდა მას და იღიმებოდა. მარიამ თვალები დახარა და გაწითლდა, შემდეგ კი შვარცენეგერი, მოსიყვარულე, მაგრამ დაუძლეველი ძლიერი მოძრაობით, შემობრუნდა და გვერდით დაიყენა. მარიამ ახედა მას და გაუღიმა მის ცნობილ, იდუმალ ღიმილს. შვარცენეგერმა მხარზე ხელი დაადო. მარიამ მისი ხელის სიმძიმე იგრძნო, შემდეგ კი მისი მეხსიერებიდან მოულოდნელი სურათი აღდგა — ლენინი ხის მორს მიათრევს შაბათობაზე. ლენინის მხრის ზემოთ სურათზე მხოლოდ მორის კიდე ჩანდა და მარიამ იფიქრა, რომ შესაძლოა სინამდვილეში ეს არ იყო მორი, არამედ რაიმე ძლიერი არსების ხელი, რომელზეც ლენინს მხოლოდ დახრილად და ღიმილით შეეძლო ყურება, როგორც მას ახლა შვარცენეგერზე. მეორე მომენტში მარია მიხვდა, რომ რაღაც სრულიად შეუფერებელს ფიქრობდა და ეს ყველაფერი თავიდან ამოიგდო.
შვარცენეგერმა სახე მისკენ მოაბრუნა.
— შენი თვალები, — თქვა მან მონოტონურად, — აივაზოვსკის ტილოს ჰგავს.
მარია გაოცებული შედგა. იგი არ ელოდა ასეთ სიტყვებს, რასაც შვარცენეგერი, როგორც ჩანს, მაშინვე მიხვდა. შემდეგ მოხდა რაღაც უცნაური — ან შეიძლება ეს ნამდვილად არ მოხდა, მხოლოდ მარიას მოეჩვენა — შვარცენეგერის მუქი სათვალეების შიგნიდან რაღაც ძლივს შესამჩნევი წითელი ასოები აციმციმდა, როგორც ეს ხდება გაშვებულ ხაზზე, და ამავდროულად რაღაც ჩუმი ხმაური, თითქოს იქ კომპიუტერის მყარი დისკი იყო ჩართული. მარიამ შეშინებული უკუიქცა, მაგრამ მაშინვე გაახსენდა, რომ შვარცენეგერი, ისევე როგორც თავად, პირობითი არსებაა და ნაქსოვია ათასობით რუსული ცნობიერებისგან, რომლებიც მასზე ფიქრობენ იმ მომენტში, ხოლო სხვა ადამიანებს შეიძლება ჰქონდეთ ძალიან განსხვავებული აზრები მასზე.
შვარცენეგერმა თავისუფალი ხელი მაღლა ასწია, თითები ჰაერში აამოძრავა და სიტყვებს დაუწყო ძებნა.
— არა, — თქვა მან ბოლოს, — შენ არ გაქვს თვალები, არამედ მარგალიტები!
მარიამ მას ნდობით ახედა. შვარცენეგერმა ნიკაპი კისრამდე ჩასწია, თითქოს მარიას სათვალეს შიგნით ყურების საშუალება არ მისცა.
— აქ ბევრი კვამლი არის, — თქვა მან, — რატომ მივდივართ ამ სანაპიროზე?
— არ ვიცი, — უპასუხა მარიამ.
შვარცენეგერი შებრუნდა და მარია პირდაპირ კვამლში შეიყვანა. რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ მარიას შეეშინდა, რადგან კვამლი იმდენად გახშირდა, რომ არაფერი ჩანდა, არც შვარცენეგერი — მხოლოდ ხელის იმ ნაწილს ხედავდა, რომელიც მხარზე ედო.
— საიდან ამდენი კვამლი? — ჰკითხა მარიამმა. — როგორც ჩანს, არაფერი იწვის.
— «CNN», — უპასუხა შვარცენეგერმა.
— რა, წვავენ რამეს?
— არა, თქვა შვარცენეგერმა. — აჩვენებენ.
მიხვდა მარია, რომ ალბათ ყველა, ვინც მასზე და შვარცენეგერზე ფიქრობდა, ახლა CNN-ს უყურებდა და CNN რაღაც კვამლს აჩვენებდა, მაგრამ ამდენ ხანს?
— არაუშავს, — თქვა უხილავმა შვარცენეგერმა. — მალე დასრულდება.
მაგრამ კვამლი არ მთავრდებოდა და ისინი უფრო და უფრო შორს მიდიოდნენ სანაპიროდან. მარიას უცებ გაუელვა აზრმა, რომ შვარცენეგერის ნაცვლად, შესაძლოა, მის გვერდით რამდენიმე წუთით სხვა დადიოდა — იქნებ ის, ვინც ლენინს დაჰყურებდა შაბათობაზე და ამ აზრმა ისე შეაშინა, რომ მექანიკურად გაისწორა ყურსასმენები და ჩართო მუსიკა. მუსიკა იყო უცნაური და რატომღაც არეული — ხანდახან გიტარა და საყვირები იწყებდნენ ტკბილ სიმღერას სიყვარულზე, შემდეგ უცებ გაწელილი ელექტრონული ყმუილი ისმოდა, რომელიც ძალიან წააგავდა მგლის ხმას, მაგრამ მაინც ეს სჯობდა შორეული აფეთქებების და ადამიანთა გაურკვეველი ხმების მოსმენას.
უცებ კვამლიდან რაღაც ფიგურა პირდაპირ მარიასკენ გამოფრინდა და მკერდში ძლიერად ჩაარტყა. მარიამ იყვირა და მის წინ დაინახა მამაკაცი დალაქავებულ სამოსში, ავტომატით ხელში. კაცმა მარიას ახედა, მაგრამ შვარცნეგერმა მარიას მხრიდან ხელი აიღო, კაცი მაღლა აწია და შორს მოისროლა. ხელი მარიას მხარს დაუბრუნდა და მარიაც მის მკვრივ ტანს მოეჭირა.
— ეხ, კაცებო, კაცებო, — ჩუმად ჩაილაპარაკა მან.
კვამლმა ნელ-ნელა გაფანტვა დაიწყო. მარიამ კვლავ შეხედა შვარცნეგერის სახეს, შემდეგ კი მთელ მის სხეულს, რომელიც გახსნის წინ ნაჭერგადაფარებული ძეგლივით იდგა ღია ნაცრისფერი მოსასხამის ქვეშ.
— არნოლდ, — ჰკითხა მან, — სად მივდივართ?
— შენ რა, არ იცი? — განაცხადა შვარცენეგერმა.
მარია გაწითლდა და თავი დაბლა დახარა.
”მართლა რა არის ეს — ალქიმიური ქორწინება? — ფიქრობდა იგი, — და არ მეტკინება? მოგვიანებით რა იგულისხმება? ეს ხომ უკვე ბევრჯერ მოხდა“.
მაღლა ახედა და ლოყაზე ცნობილი ღრმულები დაინახა — შვარცენეგერი იღიმოდა. მარიამმა თვალები დახუჭა და რადგან თავისი ბედნიერებისა არ სჯეროდა, იქით წავიდა, სადაც მხარზე დადებული ხელი მიანიშნებდა.
როცა შვარცენეგერი გაჩერდა, მან თვალები გაახილა და დაინახა, რომ ირგვლივ კვამლი თითქმის აღარ იყო. ისინი იდგნენ უცნობ ქუჩაზე, გრანიტით გაწყობილ ძველ სახლებს შორის. ქუჩა მიტოვებული იყო, მხოლოდ შორს, სადაც ნაპირი კვამლის ზოლის მიღმა დარჩა, ავტომატიანი მოხრილი სილუეტები უაზროდ ირეოდნენ. შვარცენეგერი რატომღაც უცნაურად ყოყმანობდა ადგილზე — მარიას ეჩვენებოდა, რომ გაუგებარი ხასიათის ეჭვები ღრღნიდა მას და შეშინებული ფიქრობდა, რომ ეს ეჭვები მას ეხებოდა.
„სასწრაფოდ უნდა ითქვას რაღაც რომანტიული, — გაიფიქრა მან. — და კონკრეტულად რა უნდა ითქვას? ამას არ აქვს მნიშვნელობა».
— იცი, არნოლდ, — დაიწყო მან და მისკენ მიიწია, — უცებ... არ ვიცი, იქნებ სულელურად მოგეჩვენოთ... მაგრამ შემიძლია გულწრფელი ვიყო შენთან, არა?
— რა თქმა უნდა, — თქვა შვარცენეგერმა და შავი სათვალე მისკენ მიაბრუნა.
— როცა შენს გვერდით ვარ, ძალიან მინდა აფრენა! მეჩვენება, რომ ცა ძალიან ახლოს არის!
შვარცენეგერმა თავი ასწია და მაღლა აიხედა.
კვამლის ზოლებს შორის მართლაც იყო კაშკაშა ცისფერი ცა — ვერ იტყოდი, რომ განსაკუთრებით ახლოს იყო, მაგრამ ვერც შორად მყოფს უწოდებდი.
— აჰ, — გაიფიქრა მარიამმა, — რაზე ვლაპარაკობ.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო გაჩერება.
— და შენ, არნოლდ — გინდა აფრინდე?
შვარცენეგერი წამით დაფიქრდა.
— მე მინდა,— თქვა მან.
— შენთან წამიყვან? ბოლოს და ბოლოს, მე... — მორცხვად გაიღიმა მარიამმა, — ბოლოს და ბოლოს, ასეთი მიწიერი ვარ.
შვარცენეგერი კიდევ ერთი წამით დაფიქრდა.
— კარგი, თქვა მან, — მე წამოგიყვან.
მან მიმოიხედა ირგვლივ, ცდილობდა მისთვის ცნობილი ღირშესანიშნაობების მოძებნას და, როგორც ჩანს, იპოვა ისინი, რადგან მტკიცედ აიტაცა მარიას მკლავი და წინ წაათრია. მარია გაოცებული იყო პოეტური აბსტრაქციიდან მოქმედებაზე ასეთი სწრაფი გადასვლით, მაგრამ მაშინვე იფიქრა, რომ ასე უნდა მოქცეულიყო ნამდვილი მამაკაცი.
შვარცენეგერმა ის გრძელი სტალინური სახლის გასწვრივ მიათრია. რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ მარია მოერგო მის სწრაფ ნაბიჯებს და ხალათის ბოლოზე ჩაებღაუჭა. ის გრძნობდა, რომ როგორც კი შეანელებდა სვლას, შვარცენეგერის ხელი გალანტურად მოწოდებული საყრდენი წერტილიდან გადაიქცეოდა ფოლადის ბერკეტად, რომელიც დაუნდობლად მიათრევდა მას ტროტუარზე და რატომღაც ეს აზრი ავსებდა მას უსაზღვრო ბედნიერებით, რომელიც წარმოიშვა მისი მუცლის ძირში და თბილი ტალღები მტელ სხეულზე გავრცელდა.
შენობის ბოლოს რომ მიაღწიეს, შვარცენეგერმა ტრიუმფალური თაღის მსგავს კარიბჭეს გვერდი აუარა და ისინი ეზოში აღმოჩნდნენ... მარიამს მოეჩვენა, რომ ისინი სხვა ქალაქში გადავიდნენ. აქ იდგა დილის ურღვევი სიჩუმე; კვამლი არსად არ იყო და ძნელი დასაჯერებელიც კი იყო, რომ სადღაც ძალიან ახლოს, ავტომატებით შეშფოთებული ხალხი მოძრაობდა.
შვარცენეგერმა ნამდვილად იცოდა, სად მიჰყავდა მარია. მათ საქანელებით შემოიარეს პატარა სათამაშო მოედანი და ვიწრო გადასასვლელების ლაბირინთში დაჟანგებულ ავტოფარეხებს შორის ჩაიძირნენ. მარია შიშნარევი სიამოვნებით ფიქრობდა, რომ სადღაც აქ, სწრაფად და ცოტა უხერხულად, ალქიმიური ქორწინება მოხდებოდა — როცა მოულოდნელად გადასასვლელი ცარიელ სივრცეში გადაიზარდა, რომელიც გარშემორტყმული იყო ყველა მხრიდან სხვადასხვა ფერისა და სიმაღლის თუნუქის კედლებით.
თუმცა სივრცე მთლად ცარიელი არ იყო. ფეხქვეშ, როგორც მოსალოდნელი იყო, ბოთლები ეყარა, ასევე იყო რამდენიმე ძველი საბურავი, ლადას დაქუცმაცებული კარი და დიდი რაოდენობით სხვადასხვა კვაზი-მექანიკური ნამსხვრევები, რომლებიც ყოველთვის გროვდება ავტოფარეხებთან.
გარდა ამისა, იყო თვითმფრინავიც.
მან თითქმის მთელი თავისუფალი ადგილი დაიკავა, მაგრამ მარიამ ის ბოლოს დაინახა — ალბათ იმიტომ, რომ ტვინი თვალებიდან გამოსულ სიგნალებს რამდენიმე წამის განმავლობაში ფილტრავდა. მარიამი შეშინდა.
„საიდან მოხვდა აქ თვითმფრინავი? ფიქრობდა ის, — თუმცა, მეორეს მხრივ, საიდან მოხვდა აქ შვარცენეგერი? მაგრამ მაინც ძალიან უცნაურია“.
— რა არის ეს? ჰკითხა მან.
— ეს არის ვერტიკალურად აფრენისა და დაჯდომის ავიაგამანადგურებელი „Harier“-ი, — თქვა შვარცენეგერმა, — „A-4 მოდელი».
მარიამ ლოყაზე ცნობილი ღრმულები დაინახა — შვარცენეგერი იღიმებოდა. მან ოდნავ შეჭმუხნა ფუმფულა წარბები, მის სულში შიში ეჭვიანობამ შეცვალა მინისა და ლითონისგან დამზადებული უზარმაზარი ხომალდის მიმართ, რომელიც აშკარად არანაკლებ ადგილს იკავებდა შვარცენეგერის გულში, ვიდრე თავად.
შვარცენეგერი თვითმფრინავისკენ წავიდა. საკუთარ ფიქრებში ჩაფლული მარია მაშინვე ადგილს ვერ მოწყდა, მერე კი უცებ ისე შენჯღრა, თითქოს შვარცენეგერი ტრაქტორი იყო და ის კი მასზე მიმაგრებული სასოფლო-სამეურნეო მისაბმელი.
— მაგრამ აქ მხოლოდ ერთი ადგილია, — თქვა მან, როცა კაბინის შუშიანი გუმბათის ქვეშ სავარძლის საზურგე დაინახა.
— ეს არ არის საშიში, — თქვა შვარცენეგერმა, აიყვანა და ერთი მსუბუქი მოძრაობით ფრთაზე შემოსვა.
მარიამმა ფეხები ასწია და დახრილ დურალუმინის თვითმფრინავზე დადგა. ქარი უბერავდა, ტანსაცმელი ფრიალებდა და ფიქრობდა, რომ რომანტიკული როლები ყოველთვის გამოდიოდა.
— და შენ? ჰკითხა მან.
მაგრამ შვარცენეგერი უკვე კაბინაში იყო — ის საოცრად სწრაფად და ოსტატურად ავიდა, მარია კი ფიქრობდა, რომ ეს ალბათ მონტაჟი ან კომბინირებული გადაღება იყო. კაბინიდან თავი გამოყო, გაიღიმა და ცერა თითსა და საჩვენებელ თითებში მოქცეული ბეჭედი აჩვენა; მარიამ იფიქრა, რომ ეს შეიძლება ნიშნობის ბეჭედი ყოფილიყოს.
— ფიუზელაჟზე დაჯექი, — უთხრა შვარცენეგერმა, — იქ, სადაც ფრთები მთავრდება. ნუ გეშინია, წარმოიდგინე, რომ ეს არის კარუსელი, წარმოიდგინე, რომ ცხენზე ზიხარ.
— შენ რა, აპირებ რომ...
შვარცენეგერმა თავი დაუქნია.
მისი შავი სათვალე პირდაპირ მარიას სულში იყურებოდა და მიხვდა, რომ ახლა, სწორედ ახლა წყდებოდა მისი ბედი. ეს ნამდვილი გამოცდა იყო. შვარცენეგერთან დაახლოებული ქალი არ უნდა ყოფილიყოს მშიშარა და ვულგარული არსება, რომელიც მხოლოდ სექსუალური და ბინძური ნიშნით იქნებოდა შესაფერისი დუნე სერიული ინტრიგებისთვის. ის ღიმილით უნდა შეხვედროდა ყოველგვარ ხიფათს და განსაცდელს და არ გაეცა თავისი გრძნობებ. მარიამ გაღიმება სცადა და იგრძნო, რომ ღიმილი ოდნავ დუნე გამოვიდა.
— არაჩვეულებრივი იდეაა, — უპასუხა მან, — მაგრამ მე არ გავიყინები?
— ჩვენ დიდხანს არ ვიქნებით, — თქვა შვარცენეგერმა, — დაჯექი.
მარიამ მხრები აიჩეჩა, ფრთხილად გაემართა ფიუზელაჟისკენ, რომელიც ფრთების სიბრტყეს ზემოთ თევზის ხერხემალივით იყო გაშლილი და დაჯდა.
— არა, თქვა შვარცენეგერმა, — ამაზონივით შენ დაჯდები მაშინ, როცა ჩემს რანჩოში წავალთ კალიფორნიაში. ახლა კი სწორად დაჯექი. ქარი გადაგისვრის.
მარია ერთი წუთით შეყოყმანდა.
— მიბრუნდი, — უთხრა მას.
შვარცენეგერმა ტუჩის მარცხენა კუთხით გაიღიმა და მიბრუნდა. მარიამმა დურალუმინს გადააბიჯა და ფიუზელაჟში მოთავსდა. ქვემოდან ცივი და ნამიანი, ნესტიანი ლითონი შეიგრძნო; ოდნავ წამოიწია, რომ ქურთუკი მოეხურა და უცებ მოეჩვენა, რომ მისი სხეულის ყველაზე ნაზი ნაწილები ზურგზე მწოლიარე რკინის კაცის კუთხოვან თეძოებზე იყო შემოხვეული — თითქოს ძერჟინსკის ქარისგან წაქცეულ ნაწილებზე ან რამე ჯოჯოხეთური რობოტზე. იგი შეკრთა, მაგრამ ეს ხანმოკლე ჰალუცინაცია მაშინვე დასრულდა. თუმცა მალევე იგრძნო, რომ მაცივრიდან გამოტანილ ტაფაზე იჯდა. მას სულ უფრო ნაკლებად მოსწონდა ის, რაც ხდებოდა.
— არნოლდ, — მიმართა მან, — დარწმუნებული ხარ, რომ ეს უნდა გავაკეთოთ?
მას ეს სიტყვები სრულიად განსხვავებული ვითარებისთვის ჰქონდა შემონახული, მაგრამ ახლა ისინი თავისით ამოვარდნენ მისი პირიდან. შვარცენეგერი რამდენიმე წამით დაფიქრდა.
— შენ ხომ გინდოდა ასვლა, — თქვა მან, — მაგრამ თუ გეშინია...
— არა, — თქვა მარიამ, — სულაც არ მეშინია. უბრალოდ ძალიან ბევრ თავსატეხს გიჩენ.
— არავითარი თავსატეხი, — თქვა შვარცენეგერმა, — ახლა დიდი ხმაური იქნება, ამიტომ გაიკეთე ყურსასმენები. სხვათა შორის, რას უსმენ?
— „ჯიჰად კრიმსონი, — თქვა მარიამ და ყურებზე პატარა ვარდისფერი ბალიშები შეისწორა.
შვარცენეგერს სახე ქვად ექცა. რომ არა ქარისგან აშლილი წყალბადის ზეჟანგით გაუფერულებული თმა, მარია გადაწყვეტდა, რომ ვიღაცამ გადამღები ჯგუფიდან ნამდვილი შვარცენეგერი მანეკენით ჩაანაცვლა.
— რა მოხდა? ჰკითხა შეშინებულმა.
შვარცენეგერი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში არ ინძრეოდა. უცნაური წითელი ბზინვარები კანკალებდა მისი სათვალეების ლინზებზე. მარიას ეგონა, რომ ეს იყო ხმელი ნეკერჩხლის ფოთლების ანარეკლი, რომელიც გარაჟების უკან ამოდიოდა.
— არნი, — დაუძახა მან.
შვარცენეგერს პირი რამდენჯერმე აუკანკალდა, შემდეგ კი, როგორც ჩანს, მოძრაობის უნარი ისევ დაუბრუნდა. თავი ისეთი ხრაშუნით მოაბრუნა, თითქოს კისერში ქვიშა ეყარა.
— კრიმსონ ჯიხარდი? — ისევ ჰკითხა.
— ჯიხარდ კრიმსონი, — უპასუხა მარიამ — ნუსრათ ფატეჰ ალი ხანი რობერტ ფრიპთან ერთად. და რა?
— ისე, — თქვა შვარცენეგერმა, — არაფერი.
მისი თავი კაბინაში გაუჩინარდა. ქვემოთ, სადღაც თვითმფრინავის ლითონის მუცლის ქვეშ, ელექტრული ზუზუნი ისმოდა, რომელიც რამდენიმე წამში გადაიზარდა ძლიერ ურჩხულისნაირ ღრიალში. მარიამ ყურებში ბალიშებთან ქაფი იგრძნო. მერე ცოტა თავბრუ დაეხვა და ავტოფარეხებმა ქვემოთ და უკან დაიწყეს ცურვა.
ნავივით გვერდიდან გვერდზე მოძრავი „ჰარიერი“ ვერტიკალურად მაღლა აიწია. მარიამ არც კი იცოდა, რომ თვითმფრინავებს ასე ფრენა შეეძლოთ. უნდოდა თვალების დახუჭვა, მაგრამ ცნობისმოყვარეობა შიშზე ძლიერი იყო და ერთ წუთზე ნაკლებ დროში ისევ გაახილა.
პირველი, რაც დაინახა, როცა თვალები გაახილა, იყო ფანჯარა, რომელიც პირდაპირ მისკენ მოექანებოდა. ის იმდენად ახლოს იყო, რომ მარიამ ოთახში ტელევიზორის ეკრანზე აშკარად დაინახა ტანკი, რომელმაც ლულა მისი მიმართულებით მიმართა. ეკრანზე გამოსახულმა ტანკმა გაისროლა, იმავ წამს თვითმფრინავი ძლიერ გადაიხარა და კედლიდან შორს გაფრინდა. მარიამ, რომელიც კინაღამ ფრთიდან გადავარდა, შიშისგან იკივლა, მაგრამ თვითმფრინავი სწრაფად გასწორდა.
— ანტენას მოეჭიდე! — დაიყვირა ხელების ქნევით შვარცენეგერმა და თავი კაბინიდან გამოყო.
მარიამმა თვალები დახარა. მის პირდაპირ იყო მოგრძო მეტალის საგანი ბოლოში მომრგვალებული ძირით და გაუკვირდა მანამდე როგორ ვერ შეამჩნია იგი. ის მოკლე და ვიწრო ვერტიკალურ ფრთას ჰგავდა და მარიამს მაშინვე გაუჩნდა ასოციაციები, თუმცა მისი ზომა გაცილებით დიდი იყო, ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში. ერთი შეხედვით მის სულში შიში მხიარულმა ენთუზიაზმმა შეცვალა, რაც მას ძალიან აკლდა ამ დაღლილ მიგელებთან, დაუბანელ ლენებთან და მთვრალ ივანებთან.
აქ ყველაფერი სულ სხვაგვარად იყო: ანტენის მრგვალი დაბოლოვება დაფარული იყო პატარა ნახვრეტებით, რომელიც ოდნავ წააგავდა შხაპის ონკანს და ამავდროულად ცხოვრებისა და სიყვარულის არაამქვეყნიურ ფორმებზე გაფიქრებინებდა. მარიამ თითი მისკენ გაიშვირა და კითხვის ნიშნით შეხედა შვარცენეგერს. მან დაუქნია, ფართოდ გაიღიმა და მის კბილებიდან მზემ გამოანათა.
მარია ფიქრობდა, რომ ის, რაც ახლა მის თავს ხდებოდა, მისი ბავშვობის ოცნების ასრულება იყო. ზოგიერთ ფილმში ზღაპრებზე დიდხანს უყურებდა ნახატებს და წარმოიდგენდა თავს, ცაში დრაკონის ან უზარმაზარი ფრინველის ზურგზე რომ დაფრინავდა — ახლა კი ეს რელობაში ხდებოდა. შეიძლება მთლად ასე არ იყო, გაიფიქრა მან, მაგრამ ოცნებები ყოველთვის ხომ ისე არ ხდება, როგორც ჩვენ გვინდა.
თვითმფრინავი ოდნავ დაიხარა და მარიამ შეამჩნია, რომ ეს მოხდა აშკარად იმის გამო, რომ იგი ანტენას შეეხო. უფრო მეტიც, თვითმფრინავის მოძრაობა მისთვის რაღაც გასაოცრად ანიმაციური ჩანდა — თითქოს ანტენა მისი ყველაზე მგრძნობიარე ნაწილი იყო. მარიამმა ხელი გადაუსვა ფოლადის ღეროს და ზემოდან მუჭში მოხვია. „ჰარიერმა“ ფრთები ააფრიალა და კიდევ რამდენიმე მეტრით მაღლა ავიდა. მარიას მოეჩვენა, თითქოს თვითმფრინავი ისე იქცეოდა, როგორც საწოლზე მიბმული ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია მლავებში მოიქციოს და მხოლოდ მთელი სხეულით ცდილობს რაღაცის მიღწევას.
სახალისო იყო, მაგრამ მაინც ზედმეტად ჩახლართული — მარია ამ უზარმაზარ ფოლადის ჩიტს, ავტოფარეხებს შორის ცარიელ სივრცეში ჩვეულებრივ დასაკეც საწოლს ამჯობინებდა. მაგრამ შვარცენეგერთან, მისი აზრით, სხვაგვარად არ შეიძლებოდა. მან მზერა კაბინისკენ გადაიტანა, მაგრამ ბევრი რამ ვერ დაინახა, რადგან მიმნაზე მზე ირეკლებოდა.
ამასობაში თვითმფრინავი უფრო და უფრო მაღლა მიდიოდა. სახლების სახურავები შორს დარჩა და მარიას წინ მოსკოვის დიდებული პანორამა გადაიშალა.
ყველგან ბრჭყვიალებდა ეკლესიების გუმბათები და ამის გამო ქალაქი უზარმაზარ ტყავის ქურთუკს ჰგავდა, მჭიდროდ მოფენილი უაზრო მოქლონებით. მოსკოვის თავზე გაცილებით ნაკლები კვამლი იყო, ვიდრე მარიას ეჩვენებოდა, როცა სანაპიროზე დადიოდა. ზოგიერთ ადგილას ის მართლაც სახლებზე მაღლა ადიოდა, მაგრამ ყოველთვის ვერ არჩევდა, ხანძარი იყო ეს, ქარხნის ბუხრის გამონაბოლქვი თუ უბრალოდ დაბალი ღრუბელი.
მიუხედავად თითოეული შემადგენელი ნაწილის სრული სიმახინჯისა, ქალაქის ზოგადი იერსახე უაღრესად ლამაზი იყო, თუმცა გაუგებარი იყო ამ სილამაზის წყარო. რუსეთთან ყოველთვის ასეა, გაიფიქრა მარიამ და ხელები ცივ მეტალს გადაუსვა — აღფრთოვანებისგან ტირი, მაგრამ თუ კარგად დააკვირდები რითი ხარ აღფრთოვანებული, შეიძლება გული აგერიოს.
უეცრად თვითმფრინავი მის ქვეშ დატრიალდა, მშინვე ანტენის ნახვრეტიანი ღილაკი ფიუზელაჟს დაეჯახა და დაბლა დაეშვა.
მარიამმა მზერა კაბინისკენ გადაიტანა. შუშის მიღმა შვარცენეგერის თავის უმოძრაო ქერა ზურგი მოჩანდა. შენიშნა, რომ თვითმფრინავის ცხვირი ნელა და რატომღაც გაურკვევლად ტრიალებდა. გაუცნობიერებლად ფიუზელაჟიდან ფრთებს შორის ბრტყელ უბანზე (სადაც მაშინ ანტენის ღეროს ქურთუკი დახია) გადავიდა და კაბინისკენ გაძვრა.
ფარანი ღია იყო. ფრთაზე მწოლიარე მარიამ თავი ასწია და დაიყვირა:
— არნი! არნი!
მაგრამ პასუხი არ იყო. იგი ფრთხილად წამოდგა და ისევ დაიძახა, — არნი!
შვარცენეგერმა თავი მისკენ მიაბრუნა.
— მადლობა ღმერთს! — აღმოხდა მარიას.
შვარცენეგერმა სათვალე მოიხსნა.
მისი მარცხენა თვალი ოდნავ შევიწროებული იყო და გამოხატავდა ძალიან მკაფიო და ამავდროულად განუზომლად რთულ ვითარებას, რომელთა შორის იყო სიცოცხლის სიყვარული, ძალა, ჯანსაღი სიყვარული ბავშვების მიმართ, ამერიკული საავტომობილო ინდუსტრიის მორალური მხარდაჭერა იაპონიასთან რთულ ბრძოლაში, სექსუალური უმცირესობების უფლებების აღიარება, მსუბუქი ირონია ფემინიზმის შესახებ და მშვიდი გაცნობიერება იმისა, რომ დემოკრატია და იუდეო-ქრისტიანული ღირებულებები საბოლოოდ დაამარცხებენ ამ ქვეყნად ყველა ბოროტებას.
მაგრამ მისი მარჯვენა თვალი ძალიან განსხვავებული იყო. მას ალბათ თვალიც არ ეთქმოდა. მისი დახეული ბუდიდან მრგვალი მინის ლინზა, სისხლის გამხმარი ზოლებით, რომელიც დიდ ეკალს წააგავდა, უცნაურად უყურებდა მარიას.
შვარცენეგერმა გაიღიმა. ამავდროულად, მისი სახის მარცხენა მხარე გამოხატავდა იმას, რაც ღიმილისას არნოლდ შვარცენეგერის სახემ უნდა გამოხატოს — ეს ადამიანი არასდროს არაფერს დააშავებს და თუ ის კლავს რამდენიმე სულელს, მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კამერა მათ არაადამიანურობას დააფიქსირებს. მაგრამ ღიმილი მხოლოდ მისი სახის მარცხენა მხარეს რჩებოდა, მარჯვენა კი სრულიად უცვლელი იყო — ცივი, ყურადღებიანი და საშინელი.
— არნოლდ, — თქვა მარიამ დაბნეულმა და ფეხზე წამოდგა, — არნოლდ, რატომ ასე? შეწყვიტე ამის კეთება!
მაგრამ შვარცენეგერმა არ უპასუხა. თვითმფრინავი მკვეთრად დაეშვა და მარია ფრთაზე გადმოაგდო. ჰაერში მან რამდენჯერმე გამოდო სახე გამოშვერილ დეტალებს, ფიქრობდა, რომ ძირს ეცემოდა და თვალები დახუჭა, რათა არ დაენახა მისკენ მფრინავი ხეები და სახურავები. მაგრამ რამდენიმე წამში ყველაფერი დალაგდა და მანაც ოდნავ გაახილა თვალები.
აღმოჩნდა, რომ იგი ფრთის ქვეშ ეკიდა — მისი ქურთუკის კაპიუშონი რაღაც დეტალს იყო გამობმული და მარიამმა იცნო რაკეტა, რომელიც თავისი გაფართოებული ქობინით, ცოტათი ჰგავდა ანტენას, რომელსაც ის რამდენიმე წუთის წინ ეხებოდა.
მარიამ გაიფიქრა, რომ შვარცენეგერი უბრალოდ სასიყვარულო თამაშებს აგრძელებდა. მაგრამ ეს უკვე ზედმეტი იყო — სახეზე რამდენიმე სისხლჩაქცევა ჰქონდა და გატეხილი ტუჩებიდან სისხლი პირში იღვრებოდა.
— არნოლდ, — დაიყვირა მან და ხელები კაბინისკენ გააქნია, — შეწყვიტე! მე ასე არ მინდა! გესმის? მე ასე არ მინდა! ასე შენ გინდა! ისე, როგორც შენ გინდა, მე მტკივა!
— არა? — ჩაეკითხა ის.
— არა! არა!
— OK. — თქვა შვარცნეგერმა. — You are fired.
მერე მისი სახე უკან გავარდა და წარმოუდგენელმა ძალამ მარია თვითმფრინავიდან, რომელიც რამდენიმე წამში პაწაწინა ვერცხლისფერ ჩიტად გადაიქცა, შორს გასტყორცნა. მარიამ სახე წინ მიიბრუნა და შეამჩნია მისკენ მცურავი ოსტანკინოს სატელევიზიო კოშკის შუბი. მის შუა ნაწილზე გასქელება სწრაფად გაიზარდა ზომაში და შეჯახებამდე ერთი წუთით ადრე მარიამ აშკარად დაინახა რამდენიმე ადამიანი თეთრ პერანგებში და ჰალსტუხებში, რომლებიც მაგიდასთან ისხდნენ და გაოცებული უყურებდნენ მას სქელი მინიდან.
