Дакараю сябе, — над уласнай віной...
Дакараю сябе, — над уласнай віной смуткаваць зараз мне назаўжды:
ты пайшла, і няма цябе зараз са мной, засталіся аскепкі-сляды...
Верай-праўдай адслужыла гадоў сто, але ж выпала з рук — і на часткі... Селядзечніца любімая! За што
мне такое непапраўнае няшчасце?
Я сканаць у невядомасці табе не дам:
на стале ты незаменная была,
пад цябе так добра йшло і сто, і дзвесце грам, ты была галоўным упрыгожаннем стала.
Рэвалюцыя, а потым грамадзянская і дзве сусветныя, яшчэ краіна светлая Саветаў, дзевяностыя няпростыя — ды гэта ў галаве не змясціць, а ты прайшла праз усё праз гэта.
Ты прабач, што думаў болей аб сабе: калі з крамы я дадому не прыйду — то вэнджання гарачага ў цябе,
то халоднага, бывала, пакладу.
З велічэзнага сервіза ты адна
засталася з успамінамі сваімі —
як жа мог не зберагчы я (тут цалком мая віна!) памяць продкаў і жывую сувязь з імі?
Мітуслівага стагоддзя верны сын,
не дабіў, як ні стараўся, «шырпатрэб»: у трыццатых ты не трапіла ў «таргсін», не змянялі ні на цукар, ні на хлеб.
«Кузняцоўская», фамільная, бывай! —
бо нашчадкам я цябе не перадам,
але веру: існуе асобны рай,
ён для рэчаў — ты ж, вядома, будзеш там!
